Maandelijks archief: augustus 2017

Mei ’68, een halve eeuw later: terugblik en balans

mei68js

De hete meimaand van 1968: wie jonger is dan 50 was toen nog niet eens geboren.
Zwart-wit beelden van anti-Vietnambetogingen, Leuven Vlaams, Dolle Mina’s, de Praagse lente, Woodstock en de Flower Power, en… uiteraard de opgebroken kasseien in Parijs overlappen elkaar op een tamelijk chaotische manier. Wat betekenen die beelden vandaag? Hing er echt iets in de lucht en is het blijven hangen, of allang weer verdampt? Was het een hormonale opstoot van de middenklassejeugd, verwend door de Golden Sixties? Heeft de beweging iets meer opgeleverd dan korte rokjes, geitenwollen sokken en kakmachines?

Voor de latere generaties is de soixante-huitard het synoniem geworden van de salonrevolutionair die, eens hij zelf aan de hefbomen kwam, een nieuwe dictatuur instelde van de maakbare maatschappij, gegrondvest op een vrijheid-blijheid-ideologie, maar ook op een enorme regelneverij en het beruchte politiek-correcte dwangdenken.
Mei ’68 is een historisch feit, maar ook semi-fictie, een legende, een boulevard van verloren dromen, en uiteindelijk zelfs een scheldwoord voor alles wat links en progressief is.

Volgend jaar is ze dus een halve eeuw oud, die legende. Ter gelegenheid daarvan trek ik vanaf januari 2018 de boer op met een geanimeerde lezing: Tournée 68. Verwacht geen historisch overzicht of een academisch referaat, maar een dieptezicht met punch, getekend Johan Sanctorum.

Verdere info en boekingen via johan.sanctorum@pandora.be

Advertenties

Van Bradley naar Chelsea Manning: de zoektocht naar de waarheid is (ook) een zoektocht naar zichzelf

metamorfose

In mijn loopbaan van kritikaster val ik ook wel eens op toestanden en individuen die bewondering en ontzag afdwingen, en waartegen ik graag alle cynisme laat varen. Zo iemand is Bradley –nu Chelsea- Manning, de Amerikaanse militair die in 2012 voor de krijgsraad werd gebracht wegens het lekken van geheime overheidsinformatie aan de onthullingssite WikiLeaks.

“Vrije wapendracht”: een zomerballon van de Jong-VLD, én het domste politiek idee van dit decennium

sandy hook

Vincent Van Quickenborne was zijn dementerende papa even kwijt, tweet-tweet, de papa duikt na twee dagen gezond en wel terug op, weer tweet-tweet, dank u aan de veiligheidsdiensten en aan alle Belgen, Vincent Van Quickenborne vindt spreken over dementie “bevrijdend”, tweet-tweet, hallelujah, applaus op alle banken, schitterende mens die burgemeester van Kortrijk.
Iemand –en wie anders- moet natuurlijk ook wel eens zeggen dat we weerom diep in de komkommertijd zijn beland en dat de nog in het land aanwezige politici deze luwte graag benutten om snel wat media-aandacht te creëren, liefst via een human-interest verhaal. Maar neen, ik zeg toch niet dat Vincent zijn vader met voorbedachte rade zelf op die elektrische fiets heeft gezet, lees je niet goed? Zoals ik ook niet beweer dat dat mooie, diepmenselijke, “helende” gesprek tussen Bart De Wever en Jan Jacob, vader van de door Antwerpse flikken morsdood geslagen Jonathan, een beetje geënsceneerd was als hapklare brok voor een wanhopig naar nieuws zoekende persmeute.

Lees verder