Maandelijks archief: september 2017

Tussen droom en werkelijkheid: Barcelona zal de toeristen én de Guardia Civil moeten slikken

indepencia

Zopas sloot Vlaams minister van Toerisme Ben Weyts (N-VA) een samenwerkingsakkoord met Catalonië. “Deze regio beleeft moeilijke tijden. Dit is dus meer dan ooit het moment waarop vrienden hun banden versterken”, klinkt het bij het kabinet Weyts, die hiermee uiteraard vooral de Vlaams-nationalistische sympathisanten van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging wil te vriend houden. Zo’n akkoord, dat kost niets, het betekent ook niets, het levert zichtbaarheid op aan de toch al zeer zichtbare Minister van Mobiliteit, Openbare Werken, Vlaamse Rand, Dierenwelzijn en, euh ja, dus ook Toerisme.

Probleem is wel dat hoofdstad Barcelona, hierin volop gesteund door de linkse burgemeester Ada Colau, de wereld al heeft laten weten dat ze de toeristenmassa’s beu is. In augustus van dit jaar nog staken activisten de banden plat van toeristenfietsen en werd autobussen belaagd, onder het motto: “Het toerisme doodt de stad”. In feite vormen wij dus een soort bezettingsmacht als we in dichte drommen de Sagrada Familia en het Park Güell bezoeken. En dat terwijl de stad al decennia aan citymarketing doet en zich als culturele topbestemming afficheerde: neen, een makkelijk volkje is het niet, die Catalanen.

Dat belet niet dat, zoals we op Facebook kunnen volgen, zowat de voltallige Doorbraak-redactie nu in Barcelona te vinden is, want daar gebeurt het dit weekend: het fameuze onafhankelijkheidsreferendum, door de Spaanse staat met alle mogelijke middelen tegengewerkt, inclusief enig politioneel vertoon en inbeslagname van stembiljetten. Het maakte de separatistische aanhang alleen maar groter.
Het spreekt vanzelf dat ik als republikein sympathiseer met de mediterrane, hoogculturele regio die zich wil afscheiden van de Madrileense centraalstaat waar de schaduw van Franco eigenlijk nooit weg is geweest. Tegelijk moet ik al te vurige sympathisanten teleur stellen: dit wordt niks, geloof me. Het referendum zal plaats grijpen, er zal feest gevierd worden, en daarna wordt de rommel opgeruimd. Waarna Barcelona terug wordt wat het al vijftig jaar is: topbestemming voor city-trips, spotgoedkoop bereikbaar met Ryan Air.

Militarisering

boksmatchDe weerzin van Madrid tegen de Catalaanse subversie zit diep en is historisch geconditioneerd. Catalonië maakt al sinds de val van het West-Romeinse Rijk aanspraken op zelfbestuur, maar de geostrategie zat in de weg. Het militaire verzet tegen de invallen van de Moren in de middeleeuwen (de Reconquista) leidde tot een territoriale eenheid op het Iberische schiereiland. Aan het einde van de middeleeuwen was de koloniale grootmacht die Spanje was geworden, veel te dominant om kleine rijkjes in zijn achtertuin te laten betijen. We hebben het tot in Vlaanderen mogen ondervinden.

Er zijn tal van Catalaanse opstanden geweest, maar militair stelden ze niets voor. De Catalanen zijn namelijk afstammelingen van Griekse kolonisten: slimme handelslui, zelfbewust, cultureel sterk, maar beroerde strategen en geen vechtersbazen. Politiek kunnen ze ook niet rekenen: een referendum waarvan je de uitslag niet kan afdwingen (al is een meerderheid pro afscheiding helemaal niet zeker, de tegenstemmers houden zich gedeisd), levert wel veel schwung op en vreugdedansen, plus wat sympathie bij buitenlandse autonomisten, maar daarna moet men daadwerkelijk in de illegaliteit gaan en eventueel de wapens opnemen, wat voor de Barcelonese bankiers en restaurateurs wel een brug te ver zijn.
Strategie dus, en weer even denken aan de fameuze speltheorie. Het dilemma stelt zich zo:
Zolang Catalonië bij Spanje hoort,- en de “internationale gemeenschap” dat ook erkent, mag Madrid manu militari de grondwet handhaven en troepen sturen om in de opstandige provincie orde op zaken te stellen. Scheurt het zich de facto van Spanje af en roept het de republiek uit, dan kan Madrid ook troepen sturen en zelfs de oorlog verklaren aan de “buitenlandse vijand”. Waarna alle NAVO-partners, België incluis, zich solidair moeten betonen met Madrid, stel het u maar even voor. De EU zou de andere kant uitkijken, de rest van Spanje zou voluit achter premier Mariano Rajoy gaat staan. Nu al wapperen in Madrid overal stevig de Spaanse vlaggen en wordt er gefulmineerd tegen de arrogante, egoïstische Catalanen die hun rijkdom niet willen delen.

Anders gezegd: zolang het een lokaal probleem blijft, zal Madrid het varkentje wel wassen, en als het bovenlokale proporties aanneemt treden andere mechanismen in werking, die de Catalaanse onafhankelijkheid helemaal naar dromenland sturen. Een militarisering van het conflict is helemaal niet uitgesloten, en misschien stuurt Rajoy daar nu al op aan, met zijn politioneel machtsvertoon. Een nieuw Guernica (het Baskische stadje dat tijdens de Spaanse burgeroorlog door de Duitse Luftwaffe, die steun verleende aan Franco, met de grond gelijk werd gemaakt, en waaraan Picasso zijn bekend fresco wijdde) is daarom niet direct in de maak. Wel is een militaire bezetting reëel, waarbij Europa geen poot zal uitsteken, tenzij dan als NAVO-bondgenoot met… Spanje.

Zouden de VN zo’n verregaande interventie niet afblokken? Misschien, maar het vetorecht van Rusland in de Veiligheidsraad zou wel eens kunnen boven gehaald worden. Wie-weet heeft Vladimir Poetin wel zin om er zich mee te moeien, zijdelings of frontaal: een Oekraïne aan Zuidgrens van de EU, dat zou toch prachtig zijn?
Sorry dat ik dus voor pretbederver speel: deze boksmatch kan Carles Puigdemont nooit winnen. Meer dan een gelijkspel, en wat punten en komma’s veranderen aan het bestaande autonomiestatuut, eventueel onder EU-bemiddeling, zit er niet in. En omdat bovenstaand dominoscenario gewoon ondenkbaar is, zal de hete herfst van Barcelona overgaan in een stille winter. De Catalaanse separatisten zouden het status-quo verbreken, niet alleen het Spaanse, maar ook het Europese, en zo zelfs het internationale machtsevenwicht. Dat is het natuurlijk niet waard. Zondag mag Machiavelli even on hold, maar maandag zullen de stalletjes op de Ramblas weer opengaan. Catalonië zal de toeristen moeten slikken én de Guardia Civil. Niet leuk, maar onze maandag is soms ook om te balen.
Toch een prettig weekend gewenst.

Advertenties

Steeds meer lieden kijken in ons bord: over gezondheidsrages en diëetfascisme

godzietmij

Binnenkort kunnen we Brits Brexit-bier drinken, en dat is goed nieuws, in verschillende opzichten. Eerst had het Europese merkenbureau –jaja, dat bestaat dus ook- beslist dat het niet mocht, een bier dat Brexit heet. Het zou te politiek-incorrect zijn, “beledigend voor de Britten die tegen hebben gestemd”, moreel verwerpelijk of zelfs racistisch/seksistisch. Maar gezien ook negerinnentetten in Vlaanderen vrijelijk mogen verkocht worden, naast bieren met een ronduit liederlijke naam zoals Black Damnation (Messy) of Delirium Tremens, geeft het bureau zijn verzet op.
Daar ben ik blij om. De discrete censuur op het taalgebruik, die o.m. tot uiting komt in het liquideren van lezersfora van kranten, naast de vreselijke FIFA-riedel no to racism-non au racisme”, krijgt maar moeizaam het universum van spijs en drank in zijn greep. Misschien vreesde men voor een echte volksopstand. Want had het merkenbureau het effectief verboden, dan zou dat Brexitbier beslist nog in grotere mate uit de tapkranen gevloeid hebben.
 
De gezonde roker

 

De anarchie van de bierdrinker/vleeseter/roker is, los van de gezondheidsoverwegingen, een taboeverbrekend gegeven dat we terugvinden bij de vermoorde Nederlandse columnist en diens veel besproken blog “De gezonde roker”, de naam alleen al. Het cultiveren van de taal als vloek- en scheldmedium, wars van alle hypocrisie, tact of fatsoen: Geenstijl is er de rechtstreekse erfgenaam van.
Voor Freud was de humor op zich al een taboeverbrekend medium. Maar onvermijdelijk komt die humor in politiek vaarwater en kan ze toch gecensureerd worden door controlediensten en agentschappen allerhande. Alleen het bier brengt dan nog redding, of andere ongezonde producten uit het Bruegheliaans register. Eetwaren die gedoopt worden in azijn, met karikaturale etiketten, en klinken als een vloek. Zo moet er beslist gauw een Guillotinebier uitgebracht worden, met een etiket dat Koning Filip op het schavot afbeeldt. Of een Reconquista van hoge gISting (Karel Martel afbeeldend, de man die de Arabieren bij Poitiers versloeg). Dat zal natuurlijk niet zomaar gebeuren: UNIA zal beslist protest aantekenen, en dat is goed, want dan gaan deze brouwerijen ondergronds en wordt een en ander nog veel smakelijker.
Trouwens, zoals u weet brouwt zowat elke Vlaming zijn eigen bier, ondergetekende niet uitgezonderd, en is naamgeving plus etiketontwerp één van de cruciale creatieve processen daarin.

Het goddelijke Oog (bis)
Dit maar om te zeggen dat er wel degelijk een relatie is tussen censuur en diëtiek, of algemener de gezondheidsrage. Steeds meer mensen kijken in ons bord en peroreren met opgeheven vinger: kankerverwekkend (zo ongeveer alles), slecht voor de cholesterol, tegen het dierenwelzijn, het milieu (de voetafdrukken!), de verkeersveiligheid.
De opvoeding van het lichaam tot proper, niet-geïntoxiceerd organisme, vrij van vet, alcohol, suiker of tabak, verloopt, met de kosten van de ziekteverzekering als dooddoener, in toenemende mate parallel met de opvoeding tot goed burgerschap. De voedingsdriehoek als replica van het Goddelijke Oog. De overheid zorgt zogezegd voor ons, maar wil vooral ons doen en laten nagaan, gesteund door allerlei reformgoeroes.
Het met allerlei morele alibi’s bezwaarde dieetfascisme, de dwang om binnen de lijntjes te kleuren dus, het leven als één grote waarschuwing, lees ook de gezondheidstips van Marleen Finoulst, het opgejaagd wild van Dr. Patrik Vankrunkelsven.

Ik geef het nog een jaar en dit bier komt in opspraak, alleen al wegens zijn “foute” naam.
Ik pleit helemaal niet voor meer roken of bierdrinken, drugs of vetverbruik. Ik zie alleen dat het universele dieet, getrokken door charismatische politici als De Wever, wel eens zou kunnen ontaarden in een repressief totaaldiscours rond attitudes, taal, gedrag, (eet)gewoontes. Waarbij terloops een alcoholverbod een bepaalde allochtone subcultuur goed zou uitkomen, want nu al worden bars in Molenbeek geviseerd omdat ze alcoholische dranken schenken. Idem voor de barbecue, ook een ongezond én milieuvervuilend ritueel, en allerminst halal.
Dus wordt bier drinken van de weeromstuit een subversieve activiteit, zeker als het brouwsel iconisch ondersteund wordt, zie het etiket, en van een “verhaal” wordt voorzien zoals het Brexitbier. Niet dat het drinken van sloten Brexitbier tot revolutie zal leiden. Die eer komt toe aan de drug genaamd koffie, een drank die ooit in Mekka werd verboden en nadien ook in Rome, omdat het drankje het radicale denken zou stimuleren. Dat klopt: de Franse Revolutie is een koffierevolutie. Zoals de Mei ’68-revolte een wietrevolte was.
Het bloeiende Vlaamse brouwerijwezen is hoe dan ook een duurzaam biotoop voor het onderbuikgevoel, alleen al daarom moeten we het koesteren en hopen dat het nooit tot “werelderfgoed” wordt gerecupereerd. Voor de rest moet u niet drinken als u rijdt, een mens heeft maar twee handen.
Nog een Saturnalische zaterdag gewenst.

“Mè iel Aantwaarpe…”: het bochtenparcours van de N-VA is een kermismolen geworden

BELGIUM ANTWERP N-VA ELECTIONS CONGRESS SUNDAY

Vanuit Marokko, of all places, gaf Bart De Wever via het VRT-nieuws een ondubbelzinnige verklaring voor de agressie jegens zijn agenten in Borgerhout: “Geëxciteerde jongeren die men heeft opgejut vanuit het drugsmilieu, ten einde een no-go-zone te creëren”, aldus de Antwerpse burgemeester, N-VA-voorzitter én tussendoor ook nog federaal volksvertegenwoordiger. Je zou denken dat het bestuur van een wereldhavenstad als Antwerpen een volle dagtaak vereist, niet dus. Die drievoudige pet is niet onbelangrijk: de man die Antwerpen bestuurt is ook de strateeg van Vlaanderens grootste partij, en voert dus eigenlijk altijd een beetje nationale campagne.

In dat opzicht moet de communicatie van De Wever ook altijd gelezen worden als partijcommunicatie, en dat leidt in sommige domeinen en bepaalde momenten tot overtrokken retoriek. Het Borgerhoutverhaal is er één van. Het is een oud verhaal, we kennen de iconische beelden van meester-opruier Abou Jahjah op de Turnhoutse Baan, het blijft een plek waar allochtone subcultuur schuurt tegen onze moderne opvattingen van stedelijke leefbaarheid. Borgerhout is een probleem, een uitdaging voor bestuurders met visie en ambitie, zullen we maar stellen.

Overigens is de gemeente wel degelijk de thuisbasis van een bepaald soort grootcriminaliteit. In het onvolprezen (en eigenlijk door de media grotendeeld doodgezwegen) boek van journalist Raf Sauviller “Borgerokko maffia”, wordt uitgebreid aangetoond hoe Marokkaanse families uit Borgerhout zich sinds 20 jaar hebben opgewerkt in de internationale drugshandel. Ze vertonen zich niet op straat of vallen geen agenten aan, ze hebben zich daarentegen deftig gesetteld en verschuilen zich achter propere handelszaken of een eenvoudige brievenbus.

Sauviller kreeg sinds de publicatie al wat doodsbedreigingen in zijn bus, en houdt zich gedeisd. Wel wil hij nog kwijt dat de door De Wever groots aangekondigde “War on drugs” wel wat kleine dealers van de straat haalde, maar de grote families die de internationale trafiek controleren, blijven buiten schot.

Borgerhout als “no-gov-zone”

De uitlatingen van de Antwerpse burgemeester/partijvoorzitter kaderen allicht in deze frustratie, waardoor elk opstootje wordt uitvergroot tot een oorlogsfeit.

Recent was het dus weer prijs: een verkeerszondaar die staande wordt gehouden, waarna een groep kijklustigen commentaar begint te geven. Over die filmpjes die geweld tegen agenten moeten bewijzen, bestaat grote discussie. Er zou in geknipt zijn, het parket beweert de beelden te hebben die een en ander bewijzen, maar we krijgen ze niet te zien.

Laten we aannemen dat er wat getrokken en geduwd werd, en dat zo’n knuffelbare flik op de fiets en in korte broek ook niet bepaald gezag uitstraalt: dit is gewoon geen outfit om door Borgerhout te patrouilleren. Maar voor De Wever is het duidelijk: het geweld tegen de agenten kadert in een doordachte strategie van de drugsmaffia. En dat is een beladen uitspraak, omdat hij daarmee de facto heel die zone beschouwt als een no-gov-zone, een gebied waar normaal bestuur niet meer mogelijk is en dat moet gezien worden als een rotte plek waar ook bepaalde uitzonderingsmaatregelen van toepassing moeten kunnen zijn. Niet bepaald leuk voor wie er woont.

Het gevoel ontstaat daarbij dat de Antwerpse burgemeester vooral een gebied waar wel wat autochtonen maar géén N-VA-stemmers wonen (alternatieven, communisten, oude hippies en bakfietsgroenen), wil brandmerken als een on-Antwerps en on-Vlaams hellegat, en dat is eigenlijk ongezien voor een burgervader in een beschaafd land, men verwacht zoiets eerder in de Filippijnen.

De betoging van buurtbewoners op 3 september was uiteraard een doorn in het oog van de burgemeester, die “een ander signaal” had verwacht. Tja. Deze demonstratie was duidelijk niet opgezet door de Marokkaanse maffia maar door politieke tegenstanders van De Wever, waaronder de in Borgerhout wonende actrice Mitta Van der Maat, ex-partner van acteur Luc Wyns maar bij mijn weten geen drugsbarones.

De “war on drugs” is een flop, en dus wordt elke mug in Borgerhout met een kanon beschoten. De Antwerpse burgemeester is niet de burgemeester van alle Antwerpenaren, en wil dat ook niet zijn. Dat brengt ons naadloos bij de nationale politiek waar Bart de Wever een cruciale schaduwrol vervult.

Het gelijk van Vuye en Wouters

Something is rotten in the state of Belgium, en dan komen zondebokken goed van pas. Maar de N-VA is de dominante partner in de federale coalitie. Binnenlandse Zaken, Financiën, Defensie, Veiligheid, Asiel en Migratie, en Grote Steden zijn een bevoegdheid van De Wevers partij. Alleen justitie mankeert in het rijtje. Je zou denken dat de partij via deze sleutelposten toch grote hefbomen in handen heeft om de zaken naar haar hand te zetten en écht beleid te voeren zoals haar programma het voorzag. Niet dus, er wordt regelmatig oppositietaal gesproken, alsof de partij aan de zijlijn staat. Niet iedereen is nog mee, maar de peilingen zijn meer dan bevredigend, en dat is wat telt.

Deze strategische finesse krijgt nu haar apotheose met de verklaring dat de N-VA zich zal onthouden van enige communautaire campagne. Het doeleinde is duidelijk: nog een federale legislatuur in het fijne gezelschap van de Franstalige liberalen en christendemocraten, meer moet dat niet zijn. Zoals er geen globaal-Antwerps project is, bestaat er ook geen Vlaams project meer voor de N-VA, in de zin van een overkoepelend republikeins-pluralistisch ideaal. In de plaats daarvan komt een rechts-conservatieve marsrichting die duidelijk op het voortbestaan van de Belgische staat (liefst zonder socialisten) is gericht.

“De hoofdopdracht van N-VA is om aan de Vlaamse kiezer te geven wat die wil. Dat is een ander beleid in economie, veiligheid en de bescherming van onze identiteit en ‘way of life’’, stelde De Wever (VRT-Terzake, 11/9). Anders gezegd: een neoliberaal beleid voeren is op zich al een pad naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Dat is duidelijk een sofisme, alsof een Vlaamse republiek per definitie een centrumrechts verhaal is. Hallo Catalonië? Iemand nog interesse in een brede Vlaamse frontvorming?

Het bochtenparcours van de N-VA is een kermismolen geworden. Door haar eigen principes te verzaken resten er voor de N-VA maar twee paden: dat van de Volksunie (een implosie) of dat van de aloude CVP. De partij heeft, logisch, voor de tweede weg gekozen: een tsjevenpartij die via hogere rekenkunde eindeloos schippert en alles met spuug en plak aan elkaar houdt, de kiezer decennia (!) lang aan het lijntje houdt en vooral eigen macht uitbouwt. Dat is niet wat men verwacht van een partij die de Vlaamse republiek als einddoel beoogt.

Het optreden van de dissidenten Vuye en Wouters bewijst dat politiek toch nog om principes kan draaien, en dat is een opluchting. Of ze zullen kunnen optornen tegen het uitgekookte stratego van de N-VA, zal de tijd uitwijzen. En het is aan de kiezer die de partij opstuwde boven de 30%, om aan te geven dat het nu welletjes is geweest. Of zoals ze in de Scheldestad zeggen: “Mè iel Aantwaarpe…”

De school is geen pretpark of een kinderopvang: over de valstrik van de goed-gevoel-ideologie

klas

Plots is het in Vlaamse onderwijsmiddens bijna een consensus: de school moet het goed gevoel van het kind centraal stellen. En even plots kreeg ik zware déjà-vus omtrent mei ’68-theorieën rond anti-autoritaire opvoeding, waarin gesteld wordt dat vrije, bewuste en mondige mensen gekweekt worden in een soort verlengd kleuteronderwijs waar alles mag en niets moet. Dat is natuurlijk niet zo.