“Mè iel Aantwaarpe…”: het bochtenparcours van de N-VA is een kermismolen geworden

BELGIUM ANTWERP N-VA ELECTIONS CONGRESS SUNDAY

Vanuit Marokko, of all places, gaf Bart De Wever via het VRT-nieuws een ondubbelzinnige verklaring voor de agressie jegens zijn agenten in Borgerhout: “Geëxciteerde jongeren die men heeft opgejut vanuit het drugsmilieu, ten einde een no-go-zone te creëren”, aldus de Antwerpse burgemeester, N-VA-voorzitter én tussendoor ook nog federaal volksvertegenwoordiger. Je zou denken dat het bestuur van een wereldhavenstad als Antwerpen een volle dagtaak vereist, niet dus. Die drievoudige pet is niet onbelangrijk: de man die Antwerpen bestuurt is ook de strateeg van Vlaanderens grootste partij, en voert dus eigenlijk altijd een beetje nationale campagne.

In dat opzicht moet de communicatie van De Wever ook altijd gelezen worden als partijcommunicatie, en dat leidt in sommige domeinen en bepaalde momenten tot overtrokken retoriek. Het Borgerhoutverhaal is er één van. Het is een oud verhaal, we kennen de iconische beelden van meester-opruier Abou Jahjah op de Turnhoutse Baan, het blijft een plek waar allochtone subcultuur schuurt tegen onze moderne opvattingen van stedelijke leefbaarheid. Borgerhout is een probleem, een uitdaging voor bestuurders met visie en ambitie, zullen we maar stellen.

Overigens is de gemeente wel degelijk de thuisbasis van een bepaald soort grootcriminaliteit. In het onvolprezen (en eigenlijk door de media grotendeeld doodgezwegen) boek van journalist Raf Sauviller “Borgerokko maffia”, wordt uitgebreid aangetoond hoe Marokkaanse families uit Borgerhout zich sinds 20 jaar hebben opgewerkt in de internationale drugshandel. Ze vertonen zich niet op straat of vallen geen agenten aan, ze hebben zich daarentegen deftig gesetteld en verschuilen zich achter propere handelszaken of een eenvoudige brievenbus.

Sauviller kreeg sinds de publicatie al wat doodsbedreigingen in zijn bus, en houdt zich gedeisd. Wel wil hij nog kwijt dat de door De Wever groots aangekondigde “War on drugs” wel wat kleine dealers van de straat haalde, maar de grote families die de internationale trafiek controleren, blijven buiten schot.

Borgerhout als “no-gov-zone”

De uitlatingen van de Antwerpse burgemeester/partijvoorzitter kaderen allicht in deze frustratie, waardoor elk opstootje wordt uitvergroot tot een oorlogsfeit.

Recent was het dus weer prijs: een verkeerszondaar die staande wordt gehouden, waarna een groep kijklustigen commentaar begint te geven. Over die filmpjes die geweld tegen agenten moeten bewijzen, bestaat grote discussie. Er zou in geknipt zijn, het parket beweert de beelden te hebben die een en ander bewijzen, maar we krijgen ze niet te zien.

Laten we aannemen dat er wat getrokken en geduwd werd, en dat zo’n knuffelbare flik op de fiets en in korte broek ook niet bepaald gezag uitstraalt: dit is gewoon geen outfit om door Borgerhout te patrouilleren. Maar voor De Wever is het duidelijk: het geweld tegen de agenten kadert in een doordachte strategie van de drugsmaffia. En dat is een beladen uitspraak, omdat hij daarmee de facto heel die zone beschouwt als een no-gov-zone, een gebied waar normaal bestuur niet meer mogelijk is en dat moet gezien worden als een rotte plek waar ook bepaalde uitzonderingsmaatregelen van toepassing moeten kunnen zijn. Niet bepaald leuk voor wie er woont.

Het gevoel ontstaat daarbij dat de Antwerpse burgemeester vooral een gebied waar wel wat autochtonen maar géén N-VA-stemmers wonen (alternatieven, communisten, oude hippies en bakfietsgroenen), wil brandmerken als een on-Antwerps en on-Vlaams hellegat, en dat is eigenlijk ongezien voor een burgervader in een beschaafd land, men verwacht zoiets eerder in de Filippijnen.

De betoging van buurtbewoners op 3 september was uiteraard een doorn in het oog van de burgemeester, die “een ander signaal” had verwacht. Tja. Deze demonstratie was duidelijk niet opgezet door de Marokkaanse maffia maar door politieke tegenstanders van De Wever, waaronder de in Borgerhout wonende actrice Mitta Van der Maat, ex-partner van acteur Luc Wyns maar bij mijn weten geen drugsbarones.

De “war on drugs” is een flop, en dus wordt elke mug in Borgerhout met een kanon beschoten. De Antwerpse burgemeester is niet de burgemeester van alle Antwerpenaren, en wil dat ook niet zijn. Dat brengt ons naadloos bij de nationale politiek waar Bart de Wever een cruciale schaduwrol vervult.

Het gelijk van Vuye en Wouters

Something is rotten in the state of Belgium, en dan komen zondebokken goed van pas. Maar de N-VA is de dominante partner in de federale coalitie. Binnenlandse Zaken, Financiën, Defensie, Veiligheid, Asiel en Migratie, en Grote Steden zijn een bevoegdheid van De Wevers partij. Alleen justitie mankeert in het rijtje. Je zou denken dat de partij via deze sleutelposten toch grote hefbomen in handen heeft om de zaken naar haar hand te zetten en écht beleid te voeren zoals haar programma het voorzag. Niet dus, er wordt regelmatig oppositietaal gesproken, alsof de partij aan de zijlijn staat. Niet iedereen is nog mee, maar de peilingen zijn meer dan bevredigend, en dat is wat telt.

Deze strategische finesse krijgt nu haar apotheose met de verklaring dat de N-VA zich zal onthouden van enige communautaire campagne. Het doeleinde is duidelijk: nog een federale legislatuur in het fijne gezelschap van de Franstalige liberalen en christendemocraten, meer moet dat niet zijn. Zoals er geen globaal-Antwerps project is, bestaat er ook geen Vlaams project meer voor de N-VA, in de zin van een overkoepelend republikeins-pluralistisch ideaal. In de plaats daarvan komt een rechts-conservatieve marsrichting die duidelijk op het voortbestaan van de Belgische staat (liefst zonder socialisten) is gericht.

“De hoofdopdracht van N-VA is om aan de Vlaamse kiezer te geven wat die wil. Dat is een ander beleid in economie, veiligheid en de bescherming van onze identiteit en ‘way of life’’, stelde De Wever (VRT-Terzake, 11/9). Anders gezegd: een neoliberaal beleid voeren is op zich al een pad naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Dat is duidelijk een sofisme, alsof een Vlaamse republiek per definitie een centrumrechts verhaal is. Hallo Catalonië? Iemand nog interesse in een brede Vlaamse frontvorming?

Het bochtenparcours van de N-VA is een kermismolen geworden. Door haar eigen principes te verzaken resten er voor de N-VA maar twee paden: dat van de Volksunie (een implosie) of dat van de aloude CVP. De partij heeft, logisch, voor de tweede weg gekozen: een tsjevenpartij die via hogere rekenkunde eindeloos schippert en alles met spuug en plak aan elkaar houdt, de kiezer decennia (!) lang aan het lijntje houdt en vooral eigen macht uitbouwt. Dat is niet wat men verwacht van een partij die de Vlaamse republiek als einddoel beoogt.

Het optreden van de dissidenten Vuye en Wouters bewijst dat politiek toch nog om principes kan draaien, en dat is een opluchting. Of ze zullen kunnen optornen tegen het uitgekookte stratego van de N-VA, zal de tijd uitwijzen. En het is aan de kiezer die de partij opstuwde boven de 30%, om aan te geven dat het nu welletjes is geweest. Of zoals ze in de Scheldestad zeggen: “Mè iel Aantwaarpe…”

Advertenties

13 Reacties op ““Mè iel Aantwaarpe…”: het bochtenparcours van de N-VA is een kermismolen geworden

  1. Jan Kniesoor

    De cumul in het politieke bedrijf blijft een oud zeer. Ook het nieuwsfeit van een president die een pensioen opstrijkt van een vorig politiek ambt, pakt niet zo mooi uit naar de publieke opinie. Er zullen hier natuurlijk wel bepaalde regels gelden, maar het is moreel niet zo handig gespeeld…

  2. Ach man, er is gewoon geen meerderheid te vinden voor confederalisme, laat staan de Vlaamse republiek. Houdt Dewever na de volgende verkiezingen met een resultaat van 30% in een of ander kasteel het confederale been stijf, dan komt er ofwel een 7e staatsmisvorming,ofwel wordt hij eruit gegooid en komt er een goede oude tripartite, die herfederaliseert en Belgie via sociaal overleg vakbond (acv-abvv) en vbo (niet voka!) verder betonneert. En dan ? Die “Belgische” staatsmisvormingen waar Vlaamsnationale partijen aan meeknutselen keren zich altijd tegen hen. Want in de ogen van de publieke opinie is dat schabouwelijke resultaat, dat “Belgisch compromis”, de fout van de Vlaamsnationalisten, wat zij “vragen om die communautaire zever”. Moet het VU verhaal nog eens overgedaan worden soms ?
    Ik zag gisteren in Terzake Vuye en Van Grieken. Toen van Grieken ” de Vlaamse hand reikte” aan Vuye, wist die niet waar kruipen.
    Dewever is een veel slimmer politicus dan JS, Vuye, van Grieken en heel de Vlaamse beweging samen. Niet toevallig zijn migratie en vooral identiteit speerpunten van het programma. Eerst een beetje Vlaamse identiteit kweken, en dan een natie vormen. Niet omgekeerd, zoals velen uit de Vlaamse beweging nog steeds denken te kunnen doen. En welke filosofen en grote denkers zijn dat altijd weer die de politici verwijten dat ze nooit op termijn denken ?

  3. Jan Kniesoor

    Blijft misschien wel bij een deel van de bevolking de opvatting dat 6 regeringen voor een landje als België te veel van ’t goede is? Aan Nederlandstalige kant zijn de regeringen van gemeenschap en gewest dan nog samengevoegd…

  4. Daniel Stordeur

    Volledig met Hans Becu eens, het is gewoon niet haalbaar n op snelheid aan een Vlaamse Republiek te werken. Maar de roep van de macht , en de verzoedeling van de ziel die men er maar al te vaak voor betaald betekent dat ze hun princiepes misschien verkopen- of op straat gooien. De NVA is tenslotte een ‘mainstream’ politieke partij geworden – en niet enkel BDW. Zelfs al heeft ze idealisten, ze heeft ook veel postjes te verdelen, en vele mensen die graag snoepen van wat de macht brengt. En leg de bezieling dan maar in de kast, voor tot wanneer t ooit eens past.

  5. In mijn persoonlijke archief van 8 november 2011(!) en 17 december 2012(!), heb ik twee bijdragen teruggevonden, die ik toen mocht publiceren op de website van wijlen heer Ray, en waarvan de actualiteitswaarde van de slotzinnen, al moet ik het jammer genoeg zelf zeggen, alleen maar toegenomen is :

    De puddingproef

    Rond deze tijd van het jaar begint de traditionele Engelse huisvrouw de ingrediënten te verzamelen voor haar buitengewone Kerstgebak. De zogenaamde “plumpudding” moet ettelijke weken vooraf bereid worden om hem tot volle rijping te laten komen. De culinaire techniek die erin bestaat de rozijntjes, sinaasappelschilletjes en andere fruitige toevoegsels te laten wellen in alcohol, verhindert daarbij in niet geringe mate het acute vroegtijdige beschimmelingsgevaar.
    Mycotoxines zijn echter niet de enige bedreiging voor deze grandioze patisserie. Het rijpingsproces zelf is een manipulatie die enkel te vergelijken valt met het besterven van jachtwild. Alhoewel alle zorgen eraan besteed zijn en alle kennis en kunde met overleg tijdens de bereiding werden toegepast, is het uiteindelijke succes niet gegarandeerd.
    Daar komt ook de Engelse uitdrukking vandaan: “The proof of the pudding is in the eating”.

    De N-VA blijft tot nader order in de Vlaamse Regering. Men kan daar bedenkingen bij hebben, maar even goed niet. Het Vlaamse niveau heeft met het federale inderdaad geen uitstaans, en het enige criterium waarop N-VA wil afgerekend worden, is wat hun houding zal opgebracht hebben voor Vlaanderen.
    Want ik heb goed begrepen dat het Vlaams regeerakkoord dat nu mét de N-VA onverkort moet uitgevoerd, niét toestaat om de federale rekening te betalen. Een federale rekening waar een zekere Di Rupo zo’n 10 miljard euri voor bijeen zoekt. Leterme mag dan al wel beweerd hebben dat er 5 miljard voor het grijpen ligt (waarvan iedereen zich afvraagt wat hem tussentijds belette?) maar zelfs àls die er is, komen we nog altijd vijf miljard of vijfhonderd euro per inwoner tekort.
    En daarnaast is nu ook Dexia failliet en eind van de week ook de Gemeentelijke Holding.
    Afhankelijk van de beslissingen die vandaag en morgen genomen worden, zal de nieuwe burgemeester van Antwerpen de gemeentetaks wellicht mogen verhogen van 8 naar 10 of 12 procent om de stadsrekening nog altijd te doen kloppen. Ik kan dus best begrijpen dat men geen enkele ambitie ter zake koestert,

    maar vóór de kieslijsten desbetreffend worden opgemaakt, mogen we Bart De Wever na 500 dagen eerst nog onderwerpen aan de ultieme puddingproef:
    “Wat brengt het nu eigenlijk allemaal op voor Vlaanderen, beste Bart?”

    De puddingproef bis

    De verkiezingsoverwinning van het Vlaams Blok in 1991 werd bekend als Zwarte Zondag door de verliezende partijen, die weigerden aan de democratisch verkozenen ook maar de geringste bestuursverantwoordelijkheid toe te kennen.

    Diezelfde traditionele partijen vissen al sinds meer dan twintig jaar in een kiezersvijver, die alsmaar kleiner wordt.
    Want welke traditioneel christelijk geïnspireerde kiezer laat zich nog verleiden door een partij die de abortus- en euthanasiewet sedertdien mee goedkeurde?
    Want welke traditioneel linkse kiezer heeft er zelf niet gewerkt en jarenlang het beste van zichzelf gegeven bij General Motors, of in één van die andere 3117 gefailleerde handelszaken in het Antwerpse, om van het aantal geoutsourcete, maar daarom niet minder verdwenen ondernemingsafdelingen in diezelfde laatste 4 jaar, maar verder te zwijgen?
    Want welke traditioneel rechtse kiezer vindt het buitengewoon bekwaam en vindingrijk dat een inwijkelinge (in Antwerpen, nota bene) zich nu opwerpt als een ware Boadicea, na eerst zelf het vreemdelingenstemrecht te hebben ingevoerd? (Toegegeven, het uiterlijk van heldhaftige dragonder heeft ze mee…)
    Als bovendien iemand als ex-premier Jean-Luc Dehaene doodleuk beweert dat hij voor hetzelfde “geld” – waarmee hij waarschijnlijk zijn diverse aandelenopties bedoelt – even goed socialist had kunnen zijn in plaats van christendemocraat, is het voor iedereen overduidelijk dat de traditionele partijen perfect inwisselbaar zijn wat betreft hun onbestaand programma, hun wanbeleid en hun gebrek aan visie en inhoud op alle bestuursniveaus.

    Het is de verdienste van Bart De Wever geweest afgelopen zondag, om in de vijver te gaan vissen van de rechtgeaarde Vlamingen. Met succes. Het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang, kon men in 1991 nog uitsluiten van bestuursverantwoordelijkheid. De N-VA in 2012 niet meer. De keuze om terug een stem te geven aan de “lepralijders” (…) heeft hem alvast geen windeieren opgeleverd. Ik zie het hem de traditionele partijen in 2014 trouwens ook niet nadoen, op dit ogenblik.

    Maar de puddingproef (zie voor definitie daarvan ongeveer een jaar geleden) blijft natuurlijk: “Wat brengt het verdomme allemaal op voor Vlaanderen, beste Bart?”

    • Bertie
      Waarom moet de vraag “wat het opbrengt” alleen aan Dewever gesteld worden ? De kiezer kiest nu eenmaal ook voor andere partijen, het VB schot zz. In de voet, en geeft de andere partijen de kans haar buitenspel te zetten, en zadelt met haar dom ranzig Dewinter-gedoe alles wat “Vlaamsch “is op met een rotreputatie. Dewinter blijft rustig zitten. Verder schrijft de pers wat ze schrijft, en doceren academici wat ze doceren, en slaat de culturele wereld nog steeds unisono tilt als ze het woord “Vlaamse identiteit” nog maar hoort. De Vlaamse beweging is volledig onzichtbaar, en haalt alleen de pers als ze op Dewever schiet, anders nooit. Ze werft en overtuigt niet, zeker niet bij jongeren. De gemiddelde leeftijd op het Vlaams nationaal zangfeest is 60 plus, en op de Ijzerwake zitten 3000 grijze hoofden . Waar zijn de media en de journalisten die de Vlaamse belangen en de Vlaamse autonomiegedachte verdedigen ? In een democratie is een politieke partij die helemaal alleen alleen de kar moet trekken, en in die democratische participatie onvermijdelijk compromissen moet sluiten, kansloos zonder actieve steun en promotie van een Vlaams activistisch middenveld. De Vlaamse beweging van de “zuiveren” moet dus zwaar opletten met haar kritiek, en dringend even gaan nadenken. De socialistische partijen in Europa zijn ten onder gegaan aan het halsstarrig dogmatisme van linkse “zuiveren” die die partijen gedwongen hebben om een multiculturele, zgn “progressieve” enz.koers te varen die absoluut geen aaansluitig meer vond bij de traditionele achterban van de socialisten, de werkende man. Nu is een groot deel van Nva achterban niet eens Vlaams Nationalist. Het valt dus te raden wat er zal gebeuren als de Nva geen “verraad” pleegt, en dus VOOR de verkiezingen voluit op communautaire ramkoers gaat….Het is bij nva niet anders dan bij het VB : daar was het anti-vreemdelingen standpunt ook veel doorslaggevender was dan het Vlaamsnationale. De Vlaamsnationale pudding moet dus niet gegeten worden, hij moet eerst nog worden gemaakt. Want wat is het electorale potentieel van een radicale, zuivere Vlaamsnationalistisch-republikeinse partij ? 10 % ? Dewever heeft er 30. Met 10% in het parlement gaat de rest van de partijen rustig verder zijn Belgische gangetje ; met 30 % ligt dat een heel stuk moeilijker. Dat heeft het dus opgebracht. En democratie is de macht van het getal.

  6. Al goed het voorgaande welles nietes vergelijk. Maar terzake wat met de autochtone ontheemding in zovele woonkernen ten lande. Die puddingproef blijkt in dat sociaal weefsel erg zuur te smaken. Ooit voorwerp van interesse voor echte problematiek in ivoren torens ?

  7. siegfried verbeke

    Ik stel me de vraag wat nog het nut is van de NVA? Waarom niet gewwon samensmelten met de liberalen en de rechtse christen-demokraten?

    • Dat moet je vooral doen…. Met de cvp haal je het Belgiscistiche acw in huis, en met de liberalen de herfederalisende Kwekkelien Rutten. De rechtse vlaamsgezinde christendemocraten zitten al bij de nva, net zoals de rechtervleugel van de VLD. De nva is een conservatieve partij naar Angelsaksische inspiratie, en geen christendemocratische, maar een seculiere partij, en evenmin een liberale. Dat conservatieve model, niet echt behorend tot de politieke traditie in België, spreekt nogal wat kiezers aan, met haar verzet tegen de doorgeslagen linkse maakbaaheidsprogressivolo’s. Zie het onderwijsdebat. Het identiteitsverhaal hierin zal zeker aanslaan, want weg van de links liberale D66 achtige “progressieve” open VLD, en weg van het in feite socialistische ACW, gegijzeld door de vakbond. Eigen koers varen en Vlaamse zieltjes winnen om aan natievorming te doen.

  8. Ik stem gewoon nva, net op basis van mijn analyse. Ik kan nl. lezen, ziet U. Ik weet ook wel dat het allemaal niet perfect is, maar ik kan relativeren. Ik hoop U ook, maar ik vrees ervoor.

  9. Ik denk dat Sanctorum zich best beperkt tot uitweidingen over de gemeentepolitiek van de plaats waar hijzelf woont. Over Borgerhout weet hij bitter weinig. Met dit soort filosofische beschouwingen kon ook Moureaux in Molenbeek wel wat aanvangen. Nee, die lieve jongens die op straat de politie omsingelen en bedreigen zijn echt geen drugsdealertjes. Nee, ze willen écht geen no-gozones. Ze houden alleen maar van wat gratis straatfitness waarbij de politie van kat tot muis gedegradeerd wordt. Het heeft helemaal niet de bedoeling wat meer ‘vrije handelsruimte’ te creëren, en wie wat anders zegt is allicht een racist of een complottheoreticus. Borgerhoudt van mensen, nietwaar? En mijn kat houdt van muizen.
    En wat Vuye & Wouters betreft: het zou me niet verbazen indien die morgen op instigatie van smart strategist De Wever een nieuwe partij beginnen die in de media het communautair probleem oprakelt om zo de uitloop van Vlaams-nationalistische hardliners van NVA naar VB op te vangen. Na de volgende verkiezingen mogen Vuye en Wouters zich dan aan een mooi ministerpostje verwachten, Je oppositie creëer je best zelf, zo houd je je kiezers binnen eigen bereik, al denken die dat ze niet voor de partij stemmen waarvan ze zich afkeren. In Antwerpen zegt men dan: ‘gij zijt gejost’, maar ‘een Deweverke doen’ lijkt mij ook wel wat.