De school is geen pretpark of een kinderopvang: over de valstrik van de goed-gevoel-ideologie

klas

Plots is het in Vlaamse onderwijsmiddens bijna een consensus: de school moet het goed gevoel van het kind centraal stellen. En even plots kreeg ik zware déjà-vus omtrent mei ’68-theorieën rond anti-autoritaire opvoeding, waarin gesteld wordt dat vrije, bewuste en mondige mensen gekweekt worden in een soort verlengd kleuteronderwijs waar alles mag en niets moet. Dat is natuurlijk niet zo.
Advertenties

Mei ’68, een halve eeuw later: terugblik en balans

mei68js

De hete meimaand van 1968: wie jonger is dan 50 was toen nog niet eens geboren.
Zwart-wit beelden van anti-Vietnambetogingen, Leuven Vlaams, Dolle Mina’s, de Praagse lente, Woodstock en de Flower Power, en… uiteraard de opgebroken kasseien in Parijs overlappen elkaar op een tamelijk chaotische manier. Wat betekenen die beelden vandaag? Hing er echt iets in de lucht en is het blijven hangen, of allang weer verdampt? Was het een hormonale opstoot van de middenklassejeugd, verwend door de Golden Sixties? Heeft de beweging iets meer opgeleverd dan korte rokjes, geitenwollen sokken en kakmachines?

Voor de latere generaties is de soixante-huitard het synoniem geworden van de salonrevolutionair die, eens hij zelf aan de hefbomen kwam, een nieuwe dictatuur instelde van de maakbare maatschappij, gegrondvest op een vrijheid-blijheid-ideologie, maar ook op een enorme regelneverij en het beruchte politiek-correcte dwangdenken.
Mei ’68 is een historisch feit, maar ook semi-fictie, een legende, een boulevard van verloren dromen, en uiteindelijk zelfs een scheldwoord voor alles wat links en progressief is.

Volgend jaar is ze dus een halve eeuw oud, die legende. Ter gelegenheid daarvan trek ik vanaf januari 2018 de boer op met een geanimeerde lezing: Tournée 68. Verwacht geen historisch overzicht of een academisch referaat, maar een dieptezicht met punch, getekend Johan Sanctorum.

Verdere info en boekingen via johan.sanctorum@pandora.be

Van Bradley naar Chelsea Manning: de zoektocht naar de waarheid is (ook) een zoektocht naar zichzelf

metamorfose

In mijn loopbaan van kritikaster val ik ook wel eens op toestanden en individuen die bewondering en ontzag afdwingen, en waartegen ik graag alle cynisme laat varen. Zo iemand is Bradley –nu Chelsea- Manning, de Amerikaanse militair die in 2012 voor de krijgsraad werd gebracht wegens het lekken van geheime overheidsinformatie aan de onthullingssite WikiLeaks.

“Vrije wapendracht”: een zomerballon van de Jong-VLD, én het domste politiek idee van dit decennium

sandy hook

Vincent Van Quickenborne was zijn dementerende papa even kwijt, tweet-tweet, de papa duikt na twee dagen gezond en wel terug op, weer tweet-tweet, dank u aan de veiligheidsdiensten en aan alle Belgen, Vincent Van Quickenborne vindt spreken over dementie “bevrijdend”, tweet-tweet, hallelujah, applaus op alle banken, schitterende mens die burgemeester van Kortrijk.
Iemand –en wie anders- moet natuurlijk ook wel eens zeggen dat we weerom diep in de komkommertijd zijn beland en dat de nog in het land aanwezige politici deze luwte graag benutten om snel wat media-aandacht te creëren, liefst via een human-interest verhaal. Maar neen, ik zeg toch niet dat Vincent zijn vader met voorbedachte rade zelf op die elektrische fiets heeft gezet, lees je niet goed? Zoals ik ook niet beweer dat dat mooie, diepmenselijke, “helende” gesprek tussen Bart De Wever en Jan Jacob, vader van de door Antwerpse flikken morsdood geslagen Jonathan, een beetje geënsceneerd was als hapklare brok voor een wanhopig naar nieuws zoekende persmeute.

Lees verder

R.I.P. Mark Grammens: een maatje te groot voor de Vlaamse “kwaliteitspers”

Grammens

Bij deze een blijk van hulde aan Mark Grammens (1933-2017), niet enkel omdat hij gisteren overleed, want een jaar geleden gaf ik mijn mening al over de man in “De ongemakkelijke waarheden van Mark Grammens”. De reguliere Vlaamse media verkeken zich constant op dit verschijnsel en konden hem maar niet in een vakje opbergen,- allicht daardoor raakte deze scherpe pen nooit aan een deftige job in krant of weekblad, op een korte passage bij Knack na. Waar superbelgicist Marc Reynebeau hem snel buitenwerkte. 
Lees verder

Na de zelfrijdende auto, de totaaloorlog van Google tegen de mug: tussendoor is er reclame

Googleearth2

Een nieuwe pomp voor mijn waterput dringend nodig. Daarom even wat gegoogeld, en jawel hoor: sinds gisteren zie ik werkelijk overal op mijn scherm reclames voor waterpompen. Het lijkt handig, maar ik heb dat wel niet gevraagd en ik vermoed dat de kleinere merken daar ook niet tussen zitten. Reden: de zoekmachine Google is de fuik van ’s werelds grootste publiciteitsmakelaar. Alle “gratis” aangeboden diensten zijn er om gegevens van potentiële klanten te verzamelen, die dan worden doorverkocht. Ik zeg dat nog eens, omdat sommige lui nog altijd niet snappen hoe het internet in elkaar zit. Idem voor Facebook overigens. Google heeft jarenlang ook gewoon in uw emails zitten neuzen, om te zien of er informatie in zat die adverteerders kon interesseren. Google, ondertussen ook eigenaar van Youtube, wist ook wanneer ik jarig was (kaarsjes, alleen op mijn PC-scherm!), is op de hoogte van mijn muzikale voorkeur, kent blijkbaar mijn favoriete vakantiebestemmingen, en weet dat ik nooit naar pornosites surf, zoals u trouwens ook niet. Lekker meelezen, terwijl het toch hetzelfde zou zijn als wanneer een wildvreemde zomaar ongenodigd uw huis binnenwandelt en uw paperassen begint door te nemen. In de echte wereld (maar wat is echt) is dat nog altijd iets voor de politie met een huiszoekingsbevel.

Als het van Jan afhangt, mag Filip op twee oren slapen: tot zover de kracht van verandering

peumans

Het leger en het koningshuis, dat moeten we nog federaal doen, in Belgisch verband, aldus Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement in een DS-interview naar aanleiding van, u raadt het, 11 juli. Elf wat? Ach ja, die Guldensporenslag waar naar goeie traditie ook Vlamingen tegenover elkaar stonden, Brabanders tegenover Westfluten bijvoorbeeld. Of waarom dit ook het feest van de Vlaamse kneuterigheid zou kunnen zijn, dat we nog het best lichtvoetig kunnen houden met pensenkermissen en Johan Verminnen.

Maar goed, de keuze van Jan Peumans dus, voor vorst, leger en (Belgisch) vaderland. Het leger, tja, men zou zich kunnen afvragen wat het woord “landsverdediging” nog inhoudt, gezien de conflicten van deze eeuw steeds minder rond grenzen draaien en steeds meer rond migratie, verdringing en het daarbij behorende geweld van cultuurpopulaties, groepen, enkelingen, tot en met uiteraard de losgeslagen éénmansoorlogen van al dan niet religieuze psychopaten. Misschien is een Europese task force dan nuttiger, tenzij we kiezen voor een burgermacht die gedecentraliseerd en daarom juist efficiënt kan tussenkomen als de nood aan de man is. Hebben wij Vlamingen, uitvinders van de belforten, goede expertise in. Ja, daarover kan gediscussieerd worden. Maar een republikeinse partij –volgens de statuten dan toch-, die ervoor pleit om België samen te houden met de monarchie als bindmiddel, daar kijken we op 11 juli wel even van op.