De N-VA is veel, maar geen sociale volkspartij: dat ze dat dan ook eens zegt.

deweverEen zelfverklaarde volkspartij die de sociale zekerheid –waar dus toch vooral “het volk” op moet kunnen terugvallen- verder wil afbouwen: ik weet niet of de N-VA zich bewust is van deze paradox. Op de Nieuwjaarsreceptie van de stad Antwerpen hamerde de schaduwpremier van België, Bart De Wever, nog maar eens op die nagel: er zullen “weinig populaire beslissingen” genomen worden,- lees, de pensioenen, de uitkeringen en de ziekteverzekering gaan op de schop. Aandeelhouders en grootkapitaal anderzijds worden ontzien: er komt geen meerwaardebelasting, men laat de fiscale fraude ongemoeid, en de grootbedrijven krijgen goedkope elektriciteit die door, jawel, de gewone man/vrouw en de kleine ondernemers, het “volk” dus, peperduur wordt betaald.

In feite staat die beleidskeuze haaks op het volksnationalisme waar de N-VA het monopolie op claimt. De benaming “volkspartij” wordt daarom, in de politieke lijn die de N-VA verdedigt (en die zich gestaag van het Volksunie-DNA verwijdert), steeds meer een lege doos. Ze bestaat enkel nog negatief, als een vaag, xenofoob ressentiment tegen migranten, vreemdelingen, asielzoekers. Ik ben de eerste om te erkennen dat er een probleem is, dat wij niet voor het OCMW van heel de wereld kunnen spelen, en dat de asielcrisis, behalve een financiële aderlating en een gat in de sociale zekerheid, ook het sociaal weefsel onder druk zet.

Maar tegelijk moet een gemeenschap zich ook positief durven definiëren, als solidariteitsproject tussen sterken en zwakken bijvoorbeeld, en daar loopt de N-VA met een wijde boog om heen. Nergens rijzen de contouren van een Res Publica, een politieke visie op wat ons bindt, tenzij als amalgaam van electorale doelgroepen. Is ze een Belgische liberaal-rechtse beleidspartij? Een anti-belastingpartij? De politieke stek voor de beter verdienende gezinsVlamingen, de zogenaamde “middenklasse”? De politieke vleugel van de Vlaamse beweging? (neen dus, daar heeft ze zelf afstand van genomen) Een vluchtheuvel voor De Winterfans die het cordon beu zijn?

De N-VA weet het niet, of zou ze liefst allemaal een plaatsje in de grote herberg willen geven en hopen dat ze niet onder elkaar beginnen te bekvechten. Daartoe is er een stoplap nodig die alle tafels op tijd schoonveegt en dat is… de benaming “volkspartij”. We behoren allemaal tot het Vlaamse volk, niet omdat we ons solidair voelen met de andere, maar omdat de N-VA –in navolging van de aloude CVP- een container nodig heeft die groot genoeg is om alle electorale niches in onder te brengen.

Traumatische beeldspraak.

overtveldt2Het volk is niet links of rechts, het volk is gewoon zichzelf, telt de rekeningen, probeert de eindjes aan mekaar te knopen en de studies van dochter- of zoonlief te betalen. De Vlaamse grondstroom, als er een is, is materialistisch en nuchter, en verwacht van de overheid dat ze het belastinggeld goed beheert. Van een volkspartij zou ik verwachten dat ze mensen zekerheid en geborgenheid aanbiedt, levenskwaliteit en vertrouwen in de toekomst.

Maar ondertussen levert de partij van Bart De Wever wel een financiënminister die als oud-journalist met een rechtsliberaal denkkader zijn rigoureuze axioma’s gewoon wil voortzetten. Dus wordt de sociale zekerheid aangepakt, het idee van speculatietaksen in de diepvries gestoken, en ontstaan er budgettaire gaten doordat het bedrijfsleven en het kapitaal stelselmatig worden gepamperd. De tax-shift was geen neutrale operatie, ze kost geld, en daar gaan u en ik voor op draaien. Negen miljard euro groot is het gat nu al.

Het goede nieuws van de Nationale Bank dat er, vooral dankzij de loonkostenmatiging en indexsprong (inleveren van de werknemers dus), verleden jaar 55.000 banen zijn bijgekomen, mag vooral niemand op het idee brengen dat er ruimte ontstaat om het sociale vangnet wél te handhaven. Integendeel: er wordt ons voorspeld dat de komende maatregelen “pijn gaan doen”, zet u schrap, de pikuur moet nog komen. De taal die we op ons bord krijgen smaakt zuur, scherp en bereidt ons voor op zeven magere jaren zonder dat de meesten van ons de vette gevoeld hebben. Opvallend hoe nu de traumatische beeldspraak boven water komt (“elke verandering doet pijn”). De nieuwe loonwet die in de steigers staat zal de koopkracht verder doen dalen, wat vooral ook weer de kleine zelfstandigen en handelaars zullen voelen, veel minder de multinationals.

Het zijn allemaal bekende recepten getekend Milton Friedman, peetvader van het moderne rechtsliberalisme dat vooral door Reagan, Thatcher en Pinochet in de praktijk werd gebracht. Het is het goed recht van partijen als de MR en de N-VA om de agenda van de economische elites proberen uit te voeren. De MR is in dat opzicht niet hypocriet, kiezers weten wat ze aan die partij hebben. Het zou ook de N-VA sieren mocht ze eindelijk dat etiket van “volkspartij” achterwege laten, of gewoon fusioneren met de VLD,- dat zou veel misverstanden oplossen.

TINA

termont3Het probleem is overigens dat rechts in Vlaanderen geen links tegengewicht van betekenis voor zich krijgt. De SP.A is totaal ongeloofwaardig en beseft dat ook, terwijl de PvdA maar schoorvoetend afstand neemt van Stalinistische broederschappen met o.a. het Noord-Koreaanse regime. En dan zijn er nog enkele folkloristische groepen zoals de Piratenpartij. Links is een spook in Vlaanderen, en rechts van de N-VA is er enkel het zorgvuldig in zijn cordon gehouden VB.

Door deze leemte kunnen de traditionele machtspartijen –waartoe we nu ook de N-VA mogen rekenen- verder het TINA-dogma uitspelen (“There is no alternative”) en als een soort technocratie de staatskas beheren, quasi-geruisloos de BTW op elektriciteit verhogen, en de factuur voor de groenestroomcertificaten in uw nek duwen.

Geen van de linkse formaties heeft ook maar in de minste mate affiniteit met de zogenaamde Vlaamse grondstroom en de behoefte van de gewone man/vrouw aan, behalve materiële zekerheid, ook een veilige stek en een thuisgevoel. Voor oud-links is dat namelijk kleinburgerlijk fascisme. Om nog maar te zwijgen van de groeiende afkeer tegenover het Euro-establishment en de zoektocht naar Vlaamse autonomie, verhalen die door links helemaal werden gerateerd. Op die manier is het voor de N-VA wel heel gemakkelijk om al wat links is bij het oud vuil te zetten, en om vooral het socialisme als uitvinding des duivels te verbanvloeken. Dat de Walen er zo van houden, is aardig mee genomen.

Wat belastingen betreft, nog dit. Denemarken heeft van alle EU-landen de hoogste belastingsvoet, namelijk 48,7%. België scoort, niet te verwonderen, ook hoog, ca. 43%. De vraag is alleen wat je daarvoor als burger terugkrijgt. De Belg heel weinig: een slecht wegennet, treinen die niet op tijd komen, gerechtszalen waarvan het plafond inzakt, én de laagste pensioenen van Europa. Denemarken daarentegen heeft een zorgnet om U tegen te zeggen, kent een sterke sociale samenhang, een uitgekiende balans tussen werk en privé, en werd door de VN onlangs tot het “land met de hoogste geluksratio” uitgeroepen. Met een rechtse regering welteverstaan.

Sociale politiek lijkt niet echt gebonden aan een linkse of rechtse wereldvisie, misschien is het wel gewoon een zaak van goed bestuur en feeling voor het algemeen belang. En natuurlijk van partijen die daarvoor gaan.

Politiek en sterrenkunde: wat als Poetin, Erdogan en Trump aliens waren?

 

Zowel astrofysicus Stephen Hawking als mijn halfdemente schoonmoeder zeggen dat we moeten opletten voor buitenaardse wezens, dus geloof ik dat ook. Vertrouw niet wat uit de lucht komt gevallen. De redenering is het gezond verstand zelve: onderontwikkeld buitenaards leven geraakt hier nooit, dus zullen de hier landende aliens per definitie veel slimmer zijn dan wij. Met alle gevolgen van dien.
Hawking spreekt namelijk over vijandelijke kolonisatie van de aarde: ze zullen hier niet komen om onze slaplantjes te wateren of om, godbetert, de menselijke beschaving op te pimpen met morele kerstslingers.
Neen, veeleer zullen ze ons als bacteriën zien, primaten, of hoogstens als een primitieve beschaving zoals Columbus de Inca-Indianen of de Belgen de Congolese negertjes. In dat geval zal het mensdom, geheel billijk, behandeld worden als slavenvolk of eventueel gewoon geliquideerd na bewezen diensten. Waarna de planeet genaamd Terra kan bevolkt worden met migranten uit Gliese 832c, een continent zo’n 16 lichtjaren hier vandaan. Beperkte overleving voor enkele uitgelezen exemplaren (waaronder ik mezelf reken) in een reservaat of pretpark blijft dan mogelijk: ook aliens willen eens kunnen lachen of met de familie op zondagse uitstap.
Stephen Hawking én mijn schoonmoeder vinden eveneens –en ook daarin hebben ze gelijk-, dat het katapulteren in de ruimte van een gouden cd met o.a. Bachmuziek, “als teken van de menselijke cultuur en vriendschapsgroet aan buitenaardse beschavingen” belachelijk is. Het getuigt van een grotesk antropocentrisme, maar ook van domme kwalligheid, alsof superieure intelligentie kan vermurwd of misleid worden met een streepje muzak. Wat wij “cultuur” noemen is gewoon aanstellerij, en daar trapt volgens mij geen enkele buitenmenselijke intelligentie in.
Het enige dat we met hen gemeen zullen hebben, vermoed ik, is de wiskunde, de cijfers, en daarin overtroeven ze ons met glans. Vergelijk ons dan met een aap die tot drie kan tellen: grappig en vertederend.
Of hoe een mens kosmisch door de mand kan vallen. Om onze domheid te camoufleren vonden we zachte vormen van slimheid uit die er geen zijn, zoals “emotionele intelligentie” ofte empathie, het kunnen uiten van en omgaan met gevoelens en blablabla. Dokter Spock uit Star Trek wist al dat dit flauwe kul is.
Emotionele Intelligentie is een stoplap, ontstaan in de Steinerscholen en in damesbladen. We pochen ermee, als Gutmenschen in de Warmste Week, terwijl ondertussen schaakgrootmeester Poetin en sultan Recep Tayyip Erdogan op het punt staan om de Syrische koek onder elkaar te verdelen. Zonder empathie, maar met veel ratio, logica, koel en mathematisch, in een vorm die wij, softe humanoïden en aanhangers van de mensenrechten, niet meer gewoon zijn.

Reptilians
En dat brengt ons op de pointe van deze astrofysische uitvaarttoespraak. Iets zegt me dat het priemgetaljaar 2017 de doorbraak zal betekenen van buitenaardse intelligentie,- de fameuze kolonisering dus waar Hawking voor vreesde.
De vraag of de buitenaardse indringers al onder ons zijn, heeft aanleiding gegeven tot tal van complottheorieën, die hen meestal in elitaire kringen situeren: de Bilderberg-groep, de Mensa-club van supergenieën, de Boerinnenbond. Mijn hypothese gaat meer in de richting van een voorlopig beperkt aantal geïncarneerde aliens die de wereldpolitiek in toenemende mate sturen, meerbepaald het trio Poetin-Erdogan-Trump. Geef toe: hun synergie begint op te vallen. Op 13 augustus van dit jaar wees ik al op een bijzondere samenhang tussen de drie persoonlijkheden, die elke politieke tegenstelling oversteeg. Ik citeer uitzonderlijk eens mezelf:
“… En zo wordt de trojka Poetin-Erdogan-Trump onafwendbaar de nieuwe cast van een 21ste eeuwse politieke soap. Elke dag weer nieuwe afleveringen van een boeiende plot vol intrige, bluf, machtsontplooiing, leugens, allianties, waar prutsers als IS, geloof me, geen kans tegen maken. De Russische president is de spin in het web, de koele schaakmeester en judoka, maar er is een groteske sultan nodig en een steenrijke populist om het web überhaupt zijn spankracht te geven. De ene speelt schaak, de tweede triktrak, de derde poker. Maar één spel delen ze alle drie in perfecte verstandhouding. Voorbij alle ideologische tegenstellingen vinden ze elkaar rond dezelfde ‘Wille zur Macht’ en de bereidheid om dat principe met enkele tegenspelers van formaat te delen.”
Toen kon ik er nog niet echt de hand op leggen wat hen bindt, maar nu is het zonneklaar, na de opname van dat fameuze Hawking-interview nog eens gehoord te hebben: de buitenaardse invasie is op til, en de hoger vermelde presidentiële Trojka is in feite een voorhoede die de intocht vooral geopolitiek moet faciliteren. Waarbij de Syrische woestijn allicht de functie van interstellaire landingsbasis krijgt.
Over de buitenaardse connecties van Poetin gaan al langer geruchten de ronde. Zo zou de invasie van Oekraïne bezegeld zijn via Reptilians uit een of ander sterrenstelsel, aldus UFO-specialist Simon Parkes. Ook Erdogan is al ontmaskerd als een alien, onder meer door de Turkse arts Bilgin Çiftçi, die, waarom verbaast het ons niet, weinig later in de gevangenis terecht kwam. Wat Trump betreft, verwijs ik dan weer naar het artikel van Paul Boorstin in de Huffington Post: Ufo alert! – Trump is an alien”. Op ludiek-sarcastische wijze beschrijft hij hoe de manier waarop Trump luidop bevestigt dat hij alles zal doen om het menselijk ras uit te roeien, en daar nog applaus voor krijgt ook, enkel te verklaren is vanuit een bovenmenselijke programmeerkunst waar wij niks van snappen.
Een subtiel én efficiënt algoritme zorgt er zowaar voor dat het verdwaasde gepeupel precies die leiders kiest die het met haar en huid zullen oppeuzelen. Poetin, Erdogan en Trump maken er een zootje van, sturen de zeven wereldplagen op ons af, om vervolgens de naar de prehistorie verwezen planeet beschikbaar te maken als interstellair tankstation/wilddierpark
U vindt dit een broodje-aap-verhaal? Dat staat u vrij, maar ik heb Stephen Hawking én mijn schoonmoeder aan mijn kant, en dat volstaat voorlopig. Vanuit het besef dat we gewoon een dom ras zijn in het heelal, is het beter om vooral tekenen van kwaadaardige, destructieve intelligentie te observeren en er patronen in te ontdekken, eerder dan simpelweg met morele (voor)oordelen ervan weg te kijken zoals Gutmensch Hugo Camps. Het volstaat niet om achterover leunend naar Bach te luisteren en ons te koesteren in de warmte van het mens-zijn, of, erger nog, de illusie dat een God met ons is.
Als slimste onder de dommen nodig ik u gewoon uit om de wereldpolitiek van het komende jaar, waarin de drie figuren een dominante rol zullen spelen, eens vanuit het enige gezichtspunt te bekijken dat er echt toe doet: vanuit de ruimte.
Als Poetin dat toch maar een omhooggevallen KGB-spion blijkt, Erdogan een doorgeslagen driftkikker en Trump een knotsgekke miljardair, des te beter, algehele opluchting en doorspoelen deze pagina. Dju, de Chinezen nog vergeten, hun Muur die vanuit de ruimte zichtbaar is, die rare spleetogen, en hun ijver om elke voetbalclub hier op te kopen. Ook hier een formidabele les in rekenkunde, jawel, sterren zullen we zien.
Tot in 2017.

De visumrel, wereldvreemde rechters en een koppige Theo: een salami-kwestie?

rechters

De visumaffaire die het binnenlandse nieuws nu al wekenlang beheerst, is weer zo vaderlands gekleurd dat we ook volgende zomer weer met schaamzweet in onze schoenen naar het buitenland zullen vertrekken om de Belgenmoppen te ondergaan. Want zeg nu zelf: een minister in functie die een juridische uitspraak openlijk naast zich neerlegt, de rechters van “activisme” beschuldigt, en vervolgens een publieke steunactie voor zichzelf begint (#IkSteunTheo), het is tamelijk ongezien.

We kennen ondertussen het verhaal: een welstellende (en met het Assad-regime geassocieerde) Syrische familie uit Aleppo, goed bevriend met een zo mogelijk nog rijkere Waalse connectie, wil bij ons een humanitair visum versieren en naar hier afzakken, netjes per vliegtuig en niet op een gammel bootje.

Hoe je vanuit het belegerde Aleppo in België geraakt is niet zo duidelijk, blijkbaar bestaan daar dan toch discrete VIP-fast lanes voor. Dat het gezinshoofd recent al drie maal gesignaleerd is op de Belgische ambassade in Beiroet, kan ook niemand goed uitleggen. En waarom die familie niet gewoon in Aleppo wacht op de nakende bevrijding door het Syrische leger, snappen we evenmin.

Soit, onze Dienst Vreemdelingenzaken, vallend onder de bevoegdheid van staatssecretaris Theo Francken (N-VA), weigerde tot drie keer tot dat visum. Terecht volgens mij. Rijken moet niet willen voorkruipen via advocatentrucs. Als het zo simpel is, kan iedereen ergens ter wereld in een Belgisch consulaat een humanitair visum aanvragen om dan, eens hier beland met een normaal transportmiddel, een asielverzoek in te dienen. De lijken op de bodem van de Middellandse Zee trekken zich de haren uit.

Het gezin ging in beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbewistingen, die de weigering telkens verbrak omdat ze onvoldoende gemotiveerd was. Twee gerechtelijke uitspraken later mag de advocate van de familie, Mr. Mieke Van Den Broeck, bij de staatssecretaris 4000 euro dwangsom innen, per dag dat het visum niet wordt afgeleverd, maar Theo wil niet toegeven en ook niet betalen. Voor alle duidelijkheid: Francken moet dat natuurlijk niet uit zijn zak betalen, het is de Belgische staat die in gebreke wordt gesteld en moet afdokken, u en ik dus.

“Flyerdemocratie”

Afbeeldingsresultaat voor Theo Francken visumMaar waarover gaat dit eigenlijk?- En nu komen we weer op het niveau van de Belgische vaudeville. Er gelden in dit verhaal twee waarheden als koeien, waar eigenlijk iedereen het over eens is, maar die hopeloos door elkaar struinen zoals alleen in dit land kan. Ten eerste kan het inderdaad de bedoeling niet zijn dat het Europese asielsysteem op die manier explodeert. Het is goed geprobeerd van de Progress Lawyers Network, het extreem-links advocatencollectief waar Mieke Van Den Broeck toe behoort, maar het zou als precedent een complete chaos veroorzaken.

Echter, een gerechtelijke uitspraak “wereldvreemd” of “krankzinnig” noemen, ja sorry, dat mogen wij, burgers, journalisten, bloggers, de facebookers, de melkboer, de postbode, maar niét zij die aan het roer van de natie staan. Die worden namelijk verondersteld om het probleem op te lossen.

Een van de weinige politici die er hun verstand bij houden, zijn Herman Vuye en Marleen Wouters. Grondwetspecialist Vuye verkondigt, sinds hij uit de N-VA vertrok om als onafhankelijk kamerlid te zetelen, bijzonder interessante opinies. Op zijn blog fileert de professor vakkundig het dossier, en stelt hij vast dat heel de zaak nodeloos is opgeschroefd.

Er wordt door de eisers namelijk geschermd met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat echter alleen geldt voor wie onder onze rechtsmacht valt. Dat schijnt zo letterlijk in dat verdrag te staan. In Libanon of Ankara kan een buitenlander het dus niet inroepen tegen de Belgische staat om een visum af te dwingen. Maar de Dienst voor Vreemdelingenzaken speelt dat om een of andere reden niet uit, en verdedigt haar beslissing slecht, stelt Vuye vast. Vandaar zijn devies: “Politici, breng inhoud. Rechters, blijf bij uw leest”. Niet dus. De politici krakelen, de rechters fantaseren erop los, een minister veegt zijn kont af met een gerechtelijk bevel, zijn administratie klungelt. Hoe diep kan een land zakken.

Mijn gok: Theo Francken voelt zich in zijn schik als minister-rebel en laat het dossier daarom nog even knetteren. Zo blijft zijn partij het politiek debat controleren. Een strategie die ongetwijfeld bijzonder goed ligt bij zijn kiespubliek: de touwtjes in handen hebben, en tussendoor toch voor… euh… activist spelen. De fameuze spreidstand van de N-VA, als Belgische systeempartij én Vlaams-nationalistische anti-establishment-formatie,- het noopt steeds weer tot een strategie van ballonnen en stoere uitspraken die men nooit echt hoeft hard te maken, door Vuye en Wouters gekwalificeerd als Flyerdemocratie.

Natuurlijk geeft dat geen pas, het is gewoon slecht bestuur. Het volstaat om dat Europees Mensenrechtenverdrag correct te interpreteren. En als dat toch niet volstaat, verander dan de wet, daar dienen politici toch voor. En zeg niet dat het niet mag van Europa want als puntje bij paaltje komt gaan alle lidstaten toch solo.

Snelle wetgeving à la minute, het kan in dit land overigens geen probleem zijn, sinds bekend geraakte hoe een zakenman uit Kazachstan uit de gevangenis kon blijven dankzij juridisch maatwerk (de zgn afkoopwet). Een hele lobbymachine trok zich daarvoor op gang, de zaak was in een recordtijd gepiept. Dat de meerderheid dus hier eens op het gaspedaal duwt, en er een wet door jaagt die de gaten in de asielwetgeving dicht.

Opstand der baronnen

Afbeeldingsresultaat voor van Zuylen Van NyeveltHeel de visumaffaire toont nog maar eens hoe vierkant dit land draait, hoe de destructieve krachten op elkaar inwerken, en hoe uitzichtloos een verrottingspolitiek kan zijn.

Scheiding der machten zei u? Dankzij de particratie zijn de tussenschotten tussen wetgevende macht (parlement) en uitvoerende macht (regering) sowieso onbestaande. De partijcenakels hebben het voor het zeggen, het parlement is een stemmachine. Concreet: Bart De Wever hoeft maar één keer met de vingers te knippen, en het probleem is opgelost.

Afbeeldingsresultaat voor Auriane van Zuylen Van NyeveltBlijft het vermakelijke verhaal van rijken die wereldwijd solidair zijn met andere rijken, en juridisch gedekt worden door extreem-linkse advocaten. De familie uit Maredsous die de Syrische vrienden op haar landgoed wil opvangen, is die van barones Auriane van Zuylen Van Nyevelt, een telg uit de oud-Hollandse adel van zeer katholieke komaf. De familienaam is een begrip in de Belgische haute finance. Haar man, Roch Pirmez (in de Vlaamse pers overal verkeerd gespeld als “Piermez”) heeft dan weer West-Vlaamse roots en is verwant met de Bekaert-tak en de nieuwe adel die daaraan hangt.

Het is niet onzinnig om te veronderstellen dat deze zeer vaderlandslievende en koningsgezinde clan ook wel graag in de clinch gaat met de Vlaamse primitieven van de N-VA die toch maar op het einde van België uit zijn. Aristocratisch activisme? De opstand van baronnen in het door institutionele chaos geteisterde koninkrijk? We blijven geboeid kijken.

Googelt u ondertussen even naar de naam Roch Pirmez: de tegen de Belgische staat procederende hereboer en aangetrouwde baron houdt zich vandaag onledig met het kweken van varkens voor… Ardeense salami. Een nu door Europa beschermd regionaal product, wat de Vlaamse worstendraaiers razend maakt. Filmscenaristen, blijspeldichters en schrijvers van Wetstraatsoap, hier ligt gefundenes Fressen.

Hopeloos maar niet ernstig, niks buitenland, ik denk dat ik volgende zomer maar eens gewoon naar Maredsous op vakantie ga. Wedden trouwens dat de volgende N-VA-rel over salami gaat?

“Ketnet Junior”: publieke omroep wil met peuterzender nóg meer Vlamingen doen stil zitten

dikzak
Nu aan het licht is gekomen dat het aantal zwaarlijvige Vlaamse kinderen schrikbarend stijgt, neemt de VRT de juiste beslissing: een aanvraag doen bij de mediaminister Sven Gatz om een Ketnetkanaal op te richten voor kleuters en peuters van 0 tot 6 jaar. ‘We voelen ons verantwoordelijk om alle kinderen aan te spreken’, zo licht de VRT haar plannen toe. Bovendien wil de openbare omroep concurreren met de internationale zenders die ook het pamperpubliek bedienen. Wie zijn dat zoal? In de eerste plaats Nickjr van Nickelodeon, de van oorsprong Amerikaanse commerciële kinderzender die sinds mei 2004 op de Vlaamse kabel wordt aangeboden. Daarin worden kinderprogramma’s kunstig verweven met reclameblokken, afgestemd op de kids zoals ze in dat wereldje worden genoemd. De Nederlandse tak van Nickelodeon bekroonde vorig jaar de beste kinderreclame, zijnde een commercial van McDonald’s rond de Happy Meal. Obesitas dus, en waarom de audiovisuele media én de reclamemakers er vroeg aan willen beginnen.

Samsonseks
Het peuterkanaal van de VRT zal daarentegen reclamevrij zijn, zo wordt ons verzekerd. Dat is een magere troost. De calorie- en suikerrijke snacks zullen toch hun weg vinden tijdens de fratsen van Bumba, geproduceerd door Studio-100, die met de oprichting van Ketnet Junior een gouden zaak doet. Maar wat toch vooral opvalt is het defaitisme waarmee de VRT aanvaardt dat kinderen überhaupt moéten TV kijken, en liefst zoveel mogelijk. De afwezigheid van enige fysieke activiteit maakt volgens alle studies niet alleen dik maar ook lui en zelfs depressief, vooral bij de meisjes, want die TV-modellen huppelen wél fit en slank door het beeld terwijl de couch potatoes alsmaar vetter worden. Het zappen is dan nog de enige vorm van beweging, maar elke zender wil nu net beletten dat er gezapt wordt. Dus gaat het er om ter schreeuwerigst aan toe en wordt de lat zo laag mogelijk gelegd om niemand uit de boot te laten vallen. Of hoe het medium uiteindelijk ook de domheid bevordert.
In dat opzicht lijkt het internet nog een zegen, en ook dat wordt door studies bevestigd: het surfen en gamen leidt tot eigen zoekstrategieën en activeert de hersenen die door de televisie genadeloos worden uitgeschakeld. De jeugd- en kinderzenders zitten dus met een doelpubliek dat op de duur slimmer is dan de makers. Pijnlijk en hilarisch.
Blijft natuurlijk de dikker worden buikjes en het onderontwikkelde spierenstelsel. De televisie als babysit (waaraan we het woord “Samsonseks” danken) is in laatste instantie een subtiele vorm van verwaarlozing, een uitbesteding van opvoeding aan een lichtbak die maar blijft schetteren, terwijl buiten de zon schijnt en het echte leven zich afspeelt. Heel af en toe programmeren die kinderzenders eens een TV-loze woensdagnamiddag, als het echt zomerweer is, kwestie van hun imago van obesitas-veroorzakende kinderlokkers wat bij te schaven. Ik zou voorstellen dat de VRT veel verder gaat, en een kinderkanaal opricht dat helemaal niks uitzendt. Het zal in het begin wennen worden, zo’n zwart scherm, en uiteraard zal Nickelodeon wel wat kijkers terugwinnen. Toch kan daarmee een nieuwe trend gezet worden, en zullen ook de commerciële kinderzenders het McDonalds-stigma ondergaan van verslavende en ziekmakende brol (ondanks astronomische PR-budgetten boert de fastfoodgigant achteruit, er beweegt dus wel degelijk wat).
Een publieke, door de gemeenschap betaalde zender zou toch vooraan kunnen staan in deze trendbreuk, in plaats van de commerciële logica achterna te lopen. Een redenering die trouwens voor wel meer programma’s geldt. Naar schatting kost de obesitas-epidemie momenteel al een miljard euro aan de Belgische ziekteverzekering. Het probleem moet aangepakt worden aan het begin van de ketting: weg die suikerrijke drankjes en snoepautomaten op school, stimuleer het eten van fruit als tussendoor, maar vooral, leer kinderen de open ruimte terug ontdekken en het plezier in fysiek bezig-zijn, ravotten (lang geleden dat ik dit woord nog tegenkwam), het hoeft zelfs geen sport te heten.
Voor de marketing-punthoofden aan de Reyerslaan die met kijkcijfers bezig zijn, is dit wellicht de moeilijkste shift in hun loopbaan: ontdekken dat ze minder televisie moeten maken en hun publiek beter zouden afbouwen. Voor de rest is er natuurlijk nog die knop die kan omgedraaid worden door de meer bewuste ouder, tussen twee sessies Samsonseks door. Het beste TV-programma aller tijden, omdat het tot beweging aanzet, zij het niet bij de voorziene doelgroep.

Kazachgate: België als maffieuze constructie en politiek wonderland

ridders-malta

De Ridders van de Orde van Malta met zetel te Rome, ook wel gekend als de Hospitaalridders, hebben de geruchten rond Armand De Decker (MR) en de zaak Chodiev die in de pers de naam Kazachgate krijgt, nu eindelijk in hun juiste baan gebracht: dit gaat over internationale corruptie op topniveau, waarin het kleine land België een sleutelrol speelt. De affaire rafelt uit in vele uiteindjes, die we hieronder proberen aan elkaar te knopen.

Zoals ondertussen bekend wordt senator De Decker ervan verdacht, in 2011 als advocaat, logelid en invloedrijk politicus zwaar voor de zogenaamde afkoopwet te hebben gelobbyd, waarmee criminelen tegen harde valuta een volle aflaat konden krijgen (de zgn. “minnelijke schikking”). Het bleek allemaal haastwerk om de Uzbeekse miljardair Patokh Chodiev, tegen wie in België een rechtszaak wegens witwassing en valsheid in geschrifte liep, uit de wind te zetten. En het lukte nog ook: in ijltempo werd de wet door het parlement gejaagd en door de koning bekrachtigd.

Waarom die voorkeursbehandeling? Dat brengt ons bij de rol van de Franse overheid, in casu toenmalig Frans president Nicolas Sarkozy, die via-via zo’n 740.000 euro aan De Decker’s advocatenkantoor overmaakte om het met die wet te laten vooruitgaan. De Fransen stonden namelijk op het punt om een grote deal te sluiten rond de verkoop van legerhelikopters aan Kazachstan, dat onder meer bescherming bedong voor Patokh Chodiev, persoonlijke vriend en arrangeur van de president.

En hier komen bovenvermelde middeleeuwse harnassen op de proppen: het was grootkanselier Jean-Pierre Mazery van de Maltezer Orde, die het eerste contact legde tussen Armand De Decker en een medewerker van de Franse president Nicolas Sarkozy. Noblesse oblige. De orde is een organisatie, een van de weinige op deze planeet, met de status van soevereine natie-zonder-territorium, diplomatiek onschendbaar en onder rechtstreekse bescherming van zijne Heiligheid de Paus, echt waar.

Een spraakmakend trio

trio_kazakh

Van links naar rechts: Patokh Chodiev, Alexander Machkevitch en Alijan Ibragimov

De rol van België als vluchtroute en service-atelier voor de sjoemelende grootzakenman Chodiev, ook prominent opduikend in de Panama Papers met zo’n 25 off-shore-witwasbedrijven, is niet te onderschatten: dit chaotische koninkrijk, met zijn ondoorzichtige besluitvorming en achterkamertjespolitiek, is de ideale draaischijf voor witteboordcriminelen om zaakjes te regelen en zich van een proper paspoort te voorzien. Het moeten niet altijd Syrische dompelaars zijn.

 

Chodiev had in 1997 namelijk de Belgische nationaliteit weten te versieren, (weer) vooral dankzij een paar MR-politici waaronder Serge Kubla, momenteel in vervolging gesteld wegens een Congolese omkoopaffaire, waar de naam van Georges Forrest opduikt, nog zo’n topsjoemelaar. Ook in dat naturalisatiedossier werd fameus geritseld en geschoven: de Uzbeek sprak geen van de drie landstalen (een voorwaarde om Belg te worden), en bovendien had de Staatsveiligheid een negatief advies gegeven in verband met diens internationale maffiaconnecties. Maar dat was dus geen punt.

In een vertrouwelijke mail uit de Sarkozy-entourage, waarop het Franstalige weekblad Le Vif/L’Express beslag kon leggen, wordt zonder gêne gewag gemaakt van een geslaagde “sensibilisering” van drie toenmalige ministers, te weten Stefaan De Clerck (justitie), Didier Reynders (financiën) en Steven Vanackere (buitenlandse zaken). Vandaag weten de drie uiteraard nergens van.

Over naar de Oeral en de heimat van Patokh Chodiev. De Aziatische republiek Kazakhstan, ontstaan uit het puin van de Sovjet-unie, wordt autoritair geleid door president Nazarbajev. Vooral dankzij de gaspijplijn tussen Rusland en het Westen ligt zijn land strategisch en is het een leuke werkplek voor mensen die graag zaken met politiek combineren. De drie nauwste vrienden-zakenlui van de president zijn als Het Trio wereldwijd een begrip: Alidjan Ibragimov, Alexander Mashkevitsj, en last but not least Patokh Chodiev.

Deze gezworen kameraden duiken op in de marge van het uiteengevallen Sovjetimperium begin de jaren ’90, waar gewiekste maffiosi heelder stukken Sovjetmeubilair verpatsen, waaronder een hoop wapens en zelfs nucleair spul. Kassa voor durvers. Overal waar het stinkt in grote deals rond olie, mineralen, gas en wapens duiken de namen van het drietal op, tot op vandaag.

De nucleaire lobby

nucleairDat brengt ons op de volgende stap in de grote ezelsbrug tussen België en de groezelige Russische achtertuin: de Tractebel-connectie. Deze door het Franse Engie (voorheen Suez), en zo onrechtstreeks door de Franse staat gecontroleerde maatschappij, met zetel in Brussel, wou persé de concessie bemachtigen op hoger vernoemde Russische gaspijplijn doorheen Kazakhstan. Dat lukte ook in 1997, dankzij zo’n 145 miljoen dollar (!) smeergeld die in de zakken van Het Trio verdween,- zo kon een Zwitserse onderzoeksrechter nagaan. Niet meegeteld de astronomische afpersingssommen die ze nadien nog wisten te bedingen om “de zaak onder controle te houden”.

De indrukwekkende staat van dienst van Patokh Chodiev, daar mocht dus wel iets tegenover staan. Tractebel, sterk verweven met de Belgische haute finance, zat compleet in de greep van het trio. En om de cirkel rond te maken: voor 100% eigendom van Engie, verwierf Tractebel ook het contract om alle Belgische kerncentrales te bouwen, jawel, die met de scheurtjes. Waarom dat beton van zo’n slechte kwaliteit is, Patokh mag het weten, maar het zou me niet verbazen dat ook hier ooit de Frans-Kaukasische connectie boven water komt, want Tractebel leerde de kunst van het kerncentrales bouwen in… Kazachstan.

Het mag na heel deze crimi-soap, waarin de Franstalige liberalen een sleutelrol vervullen met Patokh Chodiev als spin, ook niet verbazen dat federaal minister van Energie Marie Christine Marghem (MR) hemel en aarde bewoog en zelfs leugens uit de kast haalde om die kerncentrales open te houden. Terwijl onze buurlanden aandringen op sluiting van deze industriële ruïnes, spelen blijkbaar toch sterke zakelijke belangen die zich met nationale veiligheid niet inlaten, maar integendeel verweven zijn met corruptie op het hoogste niveau.

Kazachgate gaat daarom niet alleen over een sjoemelend politicus die hand-en-spandiensten verleent aan een steenrijk zakenman. Het is maar een topje van de ijsberg, die in zijn volle gewicht heel de Belgische constructie omvat, met al zijn mogelijkheden om via parallelle kanalen en besloten cenakels zaakjes rond te krijgen tot en met wetgeving à-la-tête-du-client, de rol van de oude adel en de nieuwe rijken, politici met van alles begaan behalve het algemeen belang, de banken en haute-finance-figuren genre Etienne Davignon, de economische elites, de loges én de katholieke keurorden, en zo tot bij het Belgische koningshuis. België is geen bananenrepubliek maar een frietkotmonarchie, waar werkelijk alles mogelijk is als men de weg kent doorheen het institutioneel-juridisch doolhof.

En nu blijkt de nieuwe Belg Patokh Chodiev zowaar uit dankbaarheid ook de liefdadigheidskas van prinses Léa, tante van koning Filip, met 25.000 euro gespijsd te hebben, en dat allemaal toevallig nadat de uitkoopwet van kracht werd. Een aalmoes voor zo’n filantroop. En jawel, het gebeurde met de Maltese Orde als doorgeefluik.

De Hospitaalridders, onder persoonlijke bescherming van Zijne Heiligheid de paus, waren ooit opgericht om de pelgrims op weg naar het Heilig Land te begeleiden. Nu staan ze vooral in om rijken met een grijs verleden te escorteren naar het wonderland waar alles kan, het onze. De dienende rol is gebleven, dit gaat wel degelijk om ridderlijkheid en hulpvaardigheid op hoog niveau.

Of waarin een klein land groot kan zijn. Neen, Godfried Van Bouillon is niet dood, de Bouillon Belge pruttelt en dampt als nooit te voren. Als dat geen opsteker is voor het handvol patriotten dat dit land nog telt.

Ik hou van Donald en Zwarte Piet, om dezelfde reden: de goegemeente wil hen weg.

Afbeeldingsresultaat voor De GuchtMijn groot genoegen over de Trump-zege, en de daarmee gepaard gaande nieuwe banvloek vanwege de burgerlijk-weldenkende elite, is nog niet weggeëbd. Inderdaad, hoe kan een filosoof die radicaal voor sociale rechtvaardigheid gaat en de mond vol heeft over empathie, sympathiseren met zo’n grofgebekte miljonair die onmiddellijk Obamacare naar de prullenmand wil? We bevinden ons hier in merkwaardig gezelschap, want ook de Marxistische socioloog Slavoj Zizek zei de voorbije maanden te hopen op een Trump-overwinning. Zijn redenering, en ik volg ze: deze maatschappij heeft een schok nodig, echte verandering moet van buitenaf komen, een outsider, een disruptieve speler alias ketter die alle regels van wellevendheid aan zijn laars lapt en het establishment verbijstert (Karel De Gucht, met 125.000 euro/jaar EU-uittredingsvergoeding: “Trump is een gevaar voor de democratie”).

Dat is bijna een definitie van terreur, en jawel: Trump maakt de goegemeente angstig, kijk maar naar de petities die nu wereldwijd circuleren tegen het fenomeen. Maar ook de linksradicale (toch naar Amerikaanse normen) rebel Bernie Sanders, die vanwege het Democratische establishment de pas werd afgesneden, heeft nu de hand uitgestoken naar de grote boeman. Sanders erkent daarmee Trump als de vijand van het status-quo en dus als bondgenoot tegen de elites die, onder humanistisch-filantrope voorwendsels, vooral hun eigen belangen veilig stellen. Trump daarentegen is de gekke clown die het systeem te vlug af is,  de absolute zondebok of Zwarte Piet die, door een gril van het kiesreglement, ineens president wordt. De wereld vergaat, de onderwereld lacht zich een bult. Echte linksen, niet dus die van Hart tegen Hard, moeten de boosaardigheid hebben om met deze duivel kersen te eten.

Pietenpact

blankepiet

Enkel nog “gewassen” Pieten toegestaan

De naam is gevallen, Zwarte Piet, de knecht van de goedheilige man: wat doen we ermee? Het Vlaams-Nederlands Huis deBuren heeft zijn verdict uitgesproken: Piet moet weg. “Aan de vooravond van de intrede van Sinterklaas in Antwerpen engageren het Gemeenschapsonderwijs, het Katholiek Onderwijs, de Gezinsbond, Vlaamse kindertelevisiezenders en -producenten, jeugdtheaters en speelgoedketen Dreamland zich in het ‘Pietenpact’ ‘voor een Sinterklaasfeest zonder raciale stereotyperingen”, lezen we in de krant. De negerpiet zal dus vervangen worden door een gekleurde-, beroete- of regenboogpiet, waarmee die brave lui eigenlijk niet beseffen dat ze een symbool van subversiviteit castreren, zeg maar: van zijn zak ontdoen.

Want ja, in een Hegeliaans perspectief is de knecht niet alleen knecht maar diegene waarvan de meester afhankelijk is, wat hem macht geeft over de meester. Erger nog: de knecht is, alleen al door zijn uiterlijk, een bedreiging, niet zozeer voor de stoute kinderen maar vooral voor de Sint zelf, de dubbelzinnige heilige die met zijn witte handschoenen kindjes op zijn schoot zet en bepotelt.

U begrijpt dat ik als kleine man vooral een degout had van Sinterklaas en veel minder van zijn knecht. De Dionysische sater, de Germaanse Loki, de harlekijn, de negerslaaf, laat maar komen: elk van deze lagen belichaamt een aspect van zotheid en rebellie. Zwarte Piet was en is de zondebok die we allen zijn, onze maat in het kwaad én de belichaming van onze onvrede. Net de neger-knecht straalt hoop en kracht uit, omdat zijn clowneske lach iets joviaals maar tegelijk demonisch heeft, als wou hij zeggen: “geef niet op, volhard in de boosheid, ooit stort dit leugenpaleis in elkaar”.

Maar nu Piet verpieterd wordt tot eunuch, lijkt het erop dat de Sint met zijn witte handschoenen alle macht krijgt, met hooguit wat softe, ontmande zeepbelpieten in zijn buurt. Anders gezegd: het anti-racistisch platform van deBuren bezondigt zich aan subtiel racisme, door de zwarte wit te willen wassen en hem als antithese van de Sint te kortwieken.

De reden waarom de weldenkende linkerzijde (om nu eens niet de afgezaagde term politiek-correct te moeten gebruiken) Zwarte Piet wil afschaffen of bijkleuren, is dus dat ze schrik van hem hebben. Hij is hun nachtmerrie, een niet-controleerbaar projectiel dat alleen via de mythe van de veelkleurige multiculturaliteit (Dreamland) in een juiste baan kan gebracht worden. Het Pietenpact is een exorcisme, een vorm van duiveluitdrijving. Wie Piet bij zijn pietje heeft, neutraliseert het kwaad, blaast de revolte af en herstelt het status-quo. Dat “progressief”-links zo laag moest vallen.

Black Donald

 

trump_zwarte-piet

En zo kunnen we probleemloos de pietenkwestie over de Amerikaanse verkiezingssaga heen schuiven: van twee één. Volgens de New York Times trad Donald Trump in 1998 al op als Zwarte Piet tijdens het Sinterklaasfeest op de Nederlandse ambassade (!). “We’re gonna paint our faces so black, it’s gonna be great, believe me folks”, zou hij bij die gelegenheid hebben gezegd. Profetisch, en nu pas snappen we, dankzij de witwasoperatie van deBuren en het Vlaamse Minderhedenforum, waarom Donald voor zwart ging.

Trump is Zwarte Piet, Hillary was Sinterklaas. Trump liep met zijn fouten te koop, Hillary veegde alles onder de mat. Trump was dom, Hillary slim. Trump gleed door de schoorsteen, Hillary kwam op een wit paard. En viel er finaal af. In feite waren ze best wel een leuk stel tijdens de campagne, de bitsigste aller tijden. Maar veel meer dan Obama, lieveling van politiek-correct links, blijkt Trump nu de neger die het Witte Huis vuil maakt en de goegemeente schandaliseert. Dat is een schok, evenals het feit dat de zogenaamde racist nogal wat stemmen bleek gekregen te hebben van zwarten, latino’s, en andere verschoppelingen der aarde: Trump bleek geloofwaardiger als profeet van de verandering dan Clinton, net omdat hij zichzelf was en niemand anders.

Dat is het grote verschil tussen black-power-activist Martin Luther King en spiritist Wouter Van Bellingen, de man met een Vlaamse naam en Afrikaanse roots die zich tot de meeste fanatieke tegenstander van Zwarte Piet heeft ontpopt. Terwijl King die wellicht net als mascotte zou geadopteerd hebben, en zijn negritude als een geuzentitel. Waarom zou Piet zich ook moeten witwassen?

Terwijl de anti-Trump-petities hun ronde doen en de jacht op Zwarte Piet is geopend, grosso modo in dezelfde kringen der weldenkendheid, kalft het draagvlak voor het systeem en zijn status-quo elke dag af. Mensen zijn het beu om via Pieten- en andere pacten bevoogd en geïndoctrineerd te worden, via constructieve en andere journalistiek, zogezegd om hun eigen bestwil. Een welgemeend fuck-you is het antwoord, en niet voor de laatste keer.

Johan Van Overtveldt, van briljant economiejournalist tot beroerd minister van financiën

Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) diende vlak voor het weekend een beleidsnota in die o.m. de verlaagde vennootschapsbelasting en het Open Vld-voorstel voor het mobiliseren van spaargeld bevat. Maar opmerkelijk: over de afgesproken meerwaardebelasting (dus op de kortlopende winst die gemaakt wordt bij verkoop van beursgenoteerde aandelen) werd met geen woord meer gerept.

De reden is simpel, ook al wordt dat niet zo gecommuniceerd: Johan Van Overtveldt heeft gewoon geen zin om de beleggers en kapitaalkrachtigen te verontrusten. Hij is een adept van het meest donkerblauwe liberalisme, dat alle ruimte aan de vrije markt wil geven, met zo min mogelijk fiscale lasten voor het bedrijfsleven en een vriendelijk klimaat voor gefortuneerden, een zuinige staat die bespaart in de zorg en sociale zekerheid, dit allemaal in de veronderstelling dat de economische machine daarmee beter gaat draaien en er bijvoorbeeld jobs bij komen.

Het gat van vier miljard

overtveldt2

Het zijn de vaste recepten van econoom en Nobelprijswinnaar Milton Friedman (1912-2006), Van Overtveldt’s grote voorbeeld, waarmee elk rechts-liberaal beleid wil uitpakken, op zich zijn deze maatregelen niet verbazingwekkend. Wat wel bevreemdt, is de irrationale manier hoe de minister dat wil doordrukken: slordig, voluntaristisch, met foute prognoses, zware rekenfouten en de daarbij horende leugens, waarbij de reputatieschade op de administratie wordt afgewend.

Het vermoeden groeit dat Johan Van Overtveldt, ooit briljant criticus van de centrumlinkse regering Di Rupo, aan het roer zijn theorieën helemaal niet kan waar maken, en verzandt in dogmatisme en ontkenningsgedrag. Met dus dat fameuze gat-van-vier-miljard in de begroting, dat in september opdook nadat het er eerst maar twee gingen zijn, als meest roemrijke wapenfeit.

De vraag die vele commentatoren zich stellen, hoe zo’n economist met een rist universitaire diploma’s toch een zeer middelmatig financiënminister kan zijn, kan eigenlijk simpel beantwoordt worden met het bekende Vlaamse spreekwoord: “de beste stuurlui staan aan wal”. Het is niet omdat je goed kan schrijven en ideeën op een coherente manier kan verwoorden, dat je ook deugt als bewindsvoerder. Het zal zijn fietsvriend Geert Noels niet overkomen,- die blijft maar ijverig twitteren hoe hij het wel zou aanpakken, zonder dat ook te hoeven hard maken.

Of waarom goede critici bij hun leest moeten blijven. Meer fundamenteel wordt een goede democratie niet gekenmerkt door een deelname aan de macht van zoveel mogelijk mensen, maar door een evenwicht tussen macht en tegenmacht, these en antithese, beleid en oppositie, regime en dissidentie. Deze laatste categorie is een cultuur op zich en kan zomaar niet over het muurtje springen om in een parlementaire – of ministerzetel te ploffen.

Respect voor de dialectiek dus. Je hebt bewindvoerders, (liefst) goeie managers, doeners met een zin voor praxis, en je hebt aan de andere kant de zageventen, lastposten, luizen in de pels die met charisma en/of intellectueel flair het machtsdiscours moeten ondergraven. Dat is een talent, een natuurlijke gave die je niet zomaar overboord gooit. En vooral: het moet gedijen in zijn zelfgekozen cordon sanitaire, geef het kritische veld vooral geen macht want dan verprutsen ze het grandioos.

Disruptieve krachten

Afbeeldingsresultaat voor trumpEr bestaat dus zoiets als een geboren oppositie, of noem het oer-dissidentie. Daar behoren intellectuele dwarsliggers bij, waartoe ik mezelf reken, eeuwige malcontenten die op alle slakken zout leggen, naast fijn filerende academici zoals Bart Maddens voor wie het nooit goed is, maar ook radicale politici met een neus voor controverse. Filip Dewinter, Raoul Hedebouw, J.M. Dedecker, om maar die drie te noemen, zijn absoluut ongeschikt tot machtsdeelname maar zijn onmisbaar als storende elementen, disruptieve krachten die het systeem zelf uitdagen.

Iemand als Donald Trump vervult een niet te onderschatten rol als criticus en antipode van het systeem. Hij is een dissident die binnen de entertainmentcultuur perfect kan acteren als de nar die lachend de waarheid zegt. Maar door het Amerikaanse kiessysteem en de totale verrotting van de Republikeinse Partij, is de kans reëel dat hij VS-president wordt, wat nog een groter fiasco zou zijn dan Johan Van Overtveldt als Belgisch minister van financiën.

De intellectuele carrure van laatstgenoemde is dus onverbrekelijk verbonden met zijn positie van dissident, daarom was de laatste carrièreswitch er één te veel: een briljant analist van rechts-liberale komaf, maar een absolute miscast als beleidsmaker, want veel teveel in beslag genomen door zijn theoretische premissen en veel te weinig bekommernis om draagkracht en algemeen belang.

Het is ook de reden waarom, helemaal aan de andere zijde van het ideologisch spectrum, het systeem van de filosoof-economist Karl Marx niet werkt. Het is een visie, een visionair en inspirerend model zelfs, maar een orthodoxe Marxist als bewindvoerder, dat is een echte ramp. Zet Žižek of Piketty in een ministerstoel, en het land gaat naar de haaien.

Hetzelfde gevoel hadden we met Václav Havel, de eerste president van de Tsjechische republiek: een groot schrijver/denker en moedig dissident onder het communistische regime, maar het staatsmansschap dat hem op het einde van zijn leven in de schoot werd geworpen, was een vergiftigd geschenk. Moeten sommige intellectuelen tegen zichzelf beschermd worden?

Project X

Afbeeldingsresultaat voor Trappist WestmalleGoed zes jaar geleden, op 14 oktober 2010, nam ik ten huize van oud-advocaat Paul Doevenspeck in Oostmalle deel aan een brainstormsessie voor een nieuw weekblad waarvan Johan Van Overtveldt de hoofdredacteur zou worden.

Het heette dat hij uitgekeken was op Trends en een nieuwe journalistieke uitdaging zocht. Hoewel we niet bepaald op dezelfde ideologische lijn zaten, kon ik wel leven met een hoofdredacteur van zijn allure, een naam die bovendien ook de nodige geldschieters over de brug zou halen.

Onder de codenaam “Project X” zaten we daar met een man of acht iets uit te tekenen dat wel wat kon worden in het Vlaamse medialandschap: een stout maar intellectueel goed-onderbouwd geluid, een werkplek voor journalisten, publicisten van links tot rechts die buiten de politiek-correcte mainstream willen en durven gaan. Iets voor Vlamingen die de gaarkeuken van De Standaard, De Morgen en Knack beu zijn. De sfeer was enthousiast zoals dat hoort. De dochter van Paul had hapjes gemaakt, in een goeie verhouding besprenkeld met het vocht van de nabijgelegen Trappistenabdij.

Vroeg in de ochtend togen we naar huis met de opdracht om tegen de volgende vergadering een redactioneel concept op papier te zetten. Zes maanden gaven we ons om het project te realiseren. Maar die volgende vergadering kwam er niet: Johan Van Overtveldt gaf niet meer thuis en het project X werd geruisloos afgevoerd. Hij verzeilde terug bij Knack en drie jaar later vernamen we dat Johan een NV-A-partijkaart had gekocht,- in ruil voor het Europees lijsttrekkerschap en een ministerpost, werd erbij gefluisterd. Dat bleek achteraf haarfijn te kloppen. De N-VA was een boegbeeld rijker en Vlaanderen een goede opiniemaker armer.

Finaal krijg ik zowaar medelijden met de man die zich opwerkte tot minister van begrotingsgaten, nattevingerwerk en niet-kloppende rekenkunde. Waarbij zijn politieke tegenstanders uiteraard niet nalaten om hem te confronteren met wat hij als journalist ooit had geschreven, tot hij onlangs wanhopig de Franstalige oerkreet de wereld instuurde: “J’en ai marre”. “Ik heb er genoeg van”.

Kijk, dat vind ik al een goed teken van herwonnen zelfkennis. Misschien toch nog eens terug afspreken in Oostmalle? Het webmagazine Doorbraak timmert zeker aan de weg, maar een goed weekblad dat op scherp staat, daar mogen ze me altijd voor bellen.